بخش ۱۳۳ - پیش آمدن نقیبان و دربانان خلیفه از بهر اکرام اعرابی و پذیرفتن هدیهٔ او را

برداشت: یک تاجر از دشت‌های دور به دروازه‌ی پایتخت رسید.

برداشت: نقیبان به نزد او برگشتند و محبت و مهربانی خود را با گل معطر بر دامن او پاشیدند.

برداشت: خواست او بدون هیچ گفتگویی برایشان روشن شد، زیرا خداوند پیش از اینکه از او درخواست کنند، نعمت‌هایشان را به ایشان عطا کرد.

برداشت: به او گفتند، ای چهره زیبای عرب، تو از کجا آمده‌ای و این راه و زحمت را چگونه تحمل کرده‌ای؟

برداشت: اگر به من چهره‌ای دهید، با این حال، اگر چیزی از من نباشد، وقتی از پشت سرم دور شوید، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: ای کسی که بر چهره‌ات نشانه‌های بزرگی و رهبری است، نیکوییت از زر جعفری نیز زیباتر و دل‌نوازتر است.

برداشت: ای کسی که تنها یک بار دیدنت، برابر با هزاران دیدار است و ای کسی که به خاطر دینت، ثروت و دارایی‌هایمان را به جان می‌خریم.

برداشت: ای تمام کسانی که به نور خدا نظر می‌کنند، برای دریافت بخشش از سوی پروردگار آمده‌اید.

برداشت: این جمله به این معناست که افرادی که دارای بینش و دانایی خاصی هستند، می‌توانند تأثیرات عمیقی روی دیگران بگذارند و آن‌ها را به سمت تغییر و تحول بکشند. این دیدگاه و بینش مانند یک ماده گرانبها است که می‌تواند چیزهای معمولی و بی‌ارزش را به طلا تبدیل کند.

برداشت: من از دیاری دور و بی‌آب و علف آمدم و امیدوارم به لطف و مهربانی سلطانی برسم.

برداشت: عطر و لطف او به همه جا نفوذ کرده و حتی ذرات ریز شن هم تحت تأثیر قرار گرفته و روح و جان پیدا کرده‌اند.

برداشت: به مقصدی که به خاطر پول به آنجا آمدم، هنگامی که رسیدم، به خاطر دیدن محبوب دچار مستی شدم.

برداشت: شخصی به سمت نانوا دوید تا نان بگیرد و وقتی به نانوا رسید، جانش را به او تقدیم کرد.

برداشت: برای فرصتی پیش آمد که گلستان او، زیبایی باغبان شد.

برداشت: همانطور که یک اعرابی ویران شده از بی‌آبی به جستجوی آب می‌رود، آب زندگی از چهره زیبای یوسف درک شده و حس می‌شود.

برداشت: موسی به سفر رفت تا آتش بیاورد، اما در راه آتشی را دید که از آتش دیگر جدا می‌شود.

برداشت: عیسی به جست‌وجو پرداخت تا از دست دشمنان فرار کند و این تلاش او به اندازه‌ای بود که به آسمان‌ها رسید.

برداشت: آدمیان به گونه‌ای زنده‌اند که در دلشان امید و آرزوهای زیادی وجود دارد و همانند خوشه‌های گندم، می‌توانند به بار بنشیند و زندگی را غنی کنند.

برداشت: پرنده دوباره به دام می‌آید تا از خوراک بهره‌مند شود و با تلاش و شانس، موفقیت و خوشبختی را به دست می‌آورد.

برداشت: کودک به مکتب رفت تا هنر بیاموزد و به امید کمک و محبت پدرش به این کار ادامه می‌دهد.

برداشت: یکی از دوستان به مکتب رفته و حالا با علم و دانش، همچون ماه درخشیده و در دلش نورانی شده است.

برداشت: عباس به میدان نبرد آمده تا انتقام بگیرد و دینی را که مورد تهدید قرار گرفته، حمایت کند.

برداشت: تا قیامت، دین در دست او و فرزندانش دستخوش تغییر و تحول خواهد بود.

برداشت: من به دنبال چیزی وارد این در شدم و وقتی که به دالان رسیدم، به مقام بالایی دست یافتم.

برداشت: آب را به عنوان هدیه‌ای برای نان آورده‌ام و بوی نانم مرا تا بهشت می‌برد.

برداشت: آدمی به خاطر نان از بهشت بیرون رفت، اما نان من در اصل وجودم و در سرشت من است.

برداشت: من از آب و نان به اندازه‌ای برخوردار هستم که مانند یک پادشاه بی‌هیچ دغدغه‌ای در این دنیا همچون آسمان آزاد و رها شوم.

برداشت: در عالم وجود، نه دنیا به خودی خود و نه عشق به تنهایی سبب نمی‌شود؛ بلکه عشق واقعی فراتر از جسم و جان است و به عنوان نیرویی بدون غرض در این گردش جهان تأثیرگذار است.