بخش ۱۲۹ - هدیه بردن عرب سبوی آب باران از میان بادیه سوی بغداد به امیرالمؤمنین بر پنداشت آنک آنجا هم قحط آبست

برداشت: زن گفت: راست‌گو باید بود کسی که از ناپاکی و مشکلات خود پاک شود و به آرامی و صدق برخیزد.

برداشت: آب باران به مانند سرمایه و دارایی ماست که در ظرف زندگی‌مان جمع شده و به ما کمک می‌کند.

برداشت: این ظرف آب را بردار و آن را به عنوان هدیه‌ای برای پادشاه به او بده.

برداشت: بگو که ما هیچ وسیله‌ای جز این نداریم و در بازارهای دنیا، هیچ چیز بهتر از این آب نیست.

برداشت: اگر خزانه‌اش پر از کالاهای با ارزش باشد، پس این نوع آب نباید اشتباه باشد.

برداشت: این جمله به نوعی به انسان و وجود او اشاره دارد. هدف از استفاده از "کوزه" نمادین برای بدن است و "آب حواس شور" نشانه‌ای از احساسات و تجربیات انسانی. به عبارتی، اشاره می‌کند که موجودیت ما همچون کوزه‌ای است که درونش احساسات و حواس مختلف در حال جوش و خروش هستند.

برداشت: ای خدا، لطفاً این خم و کوزه‌ی مرا بپذیر.

برداشت: کوزه‌ای را در نظر بگیر که پنج لوله دارد و این لوله‌ها به پنج حس ما متصل هستند. این کوزه، آب پاکی را درون خود دارد که می‌تواند از هر گونه آلودگی و ناپاکی دور باشد.

برداشت: تا این کوزه راهی به سوی دریا پیدا کند، تا کوزه من صفاتی از دریا را به خود بگیرد.

برداشت: به گونه‌ای که هدیه‌ای به پیشگاه سلطانی ببری که از پاکی او را ببیند و در نظرش ارزشمند باشد.

برداشت: آب پس از پنجمین مرحله به بی‌نهایت می‌رسد و از کوزه من به اندازه صد جهان پر می‌شود.

برداشت: لوله‌ها را محکم ببندید و او را بالای سرش نگه‌دارید، زیرا چشم‌های شما از نگریستن به آسمان بازداری شود.

برداشت: ریش او به دلیل بزرگی و شایستگی‌اش پر از باد است. این هدیه به او تعلق دارد، زیرا او شاهی است که حقیقتاً شایستهٔ این مقام است.

برداشت: زن نمی‌دانست که در اینجا درختان و گیاهانی وجود دارند که در کنار رودخانه‌ای مانند دجله، با شیرینی خاصی رشد کرده‌اند.

برداشت: در وسط شهر، مانند یک دریا که پر از قایق‌ها و ماهی‌ها باشد، زندگی و فعالیت به شدت جاری است.

برداشت: به چهره‌ی پادشاه نگاه کن و به کارهایی که انجام می‌دهد، زیرا حس خوب زندگی مانند جوی‌های جاری زیر آن است.

برداشت: حس‌ها و درک‌های ما تنها مانند یک قطره در دریای پاکی و روشنی است.