بخش ۱۲۸ - تعیین کردن زن طریق طلب روزی کدخدای خود را و قبول کردن او

برداشت: زنی گفت که خورشید تابان، جهانی را روشن کرده و به آن نور و روشنی بخشیده است.

برداشت: بغداد در این زمان، نمایندهٔ خداوند و فرمانروایی است که مانند بهار، زندگی و شکوهی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: اگر با آن پادشاه پیوندی برقرار کنی، به مقام و جایگاه بالاتری دست پیدا خواهی کرد و به هر ادب و فرهنگ و دانشی راه خواهی یافت. پس تا چه زمانی می‌خواهی به تنهایی و بدون همراهی پیش بروی؟

برداشت: دوست بودن و هم‌صحبتی با پادشاهان طلایی مانند است؛ زیرا به خاطر نگاه و حضورشان، ارزش و گرانبهایی خاصی به زندگی می‌بخشند. اما این ارزش و زیبایی واقعی خودشان کجاست؟

برداشت: چشم احمد به ابوبکر دوخته شده است، زیرا او از یک تصدیق راستین به وجود آمده است.

برداشت: گفت: چگونه می‌توانم بدون هیچ دلیلی، به سوی شاه بروم و او را بپذیرم؟

برداشت: برای رسیدن به هدفی باید یا ارتباطی داشته باشم یا تدبیری به کار ببرم، زیرا هیچ کار درستی بدون ابزار و وسیله‌ ممکن نیست.

برداشت: مانند مجنونی که شنید کسی درباره‌ی لیلی از بیماری‌اش صحبت می‌کند، ناراحت و مضطرب می‌شود.

برداشت: گفت: اگر بی‌دلیل بروم، چه؟ و اگر بمانم، چطور از ملاقات برمی‌خیزم؟

برداشت: ای کاش من پزشکی ماهر بودم، تا می‌توانستم به سمت لیلی بروم.

برداشت: بیا و بگو، ای حقیقت، ما را آگاه کن تا شرم و خجالت‌مان را به همگان نشان دهی.

برداشت: اگر به شب‌پران توجه کنی و ابزار لازم را در اختیارشان قرار دهی، روزشان پر از جنب و جوش و خوشحالی خواهد بود.

برداشت: وقتی شاه کرم به میدان بیفتد، مانند کسی که هیچ ابزاری ندارد، بی‌سلاح و ناتوان می‌شود.

برداشت: چون انسان برای ابراز وجود و هدف‌هایش به ابزار و وسایل نیاز دارد، زندگی بدون این ابزارها و امکانات نتیجه‌ای جز فروتنی و ناتوانی نخواهد داشت.

برداشت: می‌گوید: چطور می‌توانم بدون ابزار و وسیله، معامله و خریدی انجام دهم، در حالی که خودم هم بدون ابزار و وسیله‌ای نمایان نمی‌شوم.

برداشت: باید نشانی از فقر و نیازمندی‌ام داشته باشم تا پادشاه ثروتمند به من ترحم کند.

برداشت: تو شاهدی بر آنچه که گفته نمی‌شود و آنچه که ظاهر است، تا شاید شاه شنگ به تو رحم کند.

برداشت: این جمله به این معناست که شاهدی که از گفتار و ظاهر انسان نشئت می‌گیرد، در برابر قاضی بزرگ و برتر، به عنوان یک نقص و عیب به شمار می‌آید.

برداشت: برای اینکه حقیقت او روشن شود، نیاز است که صداقت گواهی بر حال او بدهد تا نور وجودش بدون نیاز به سخن گفتن بَتابد.