بخش ۱۲۰ - تسلیم کردن مرد خود را به آنچ التماس زن بود از طلب معیشت و آن اعتراضِ زن را اشارات حق دانستن. به نزد عقلِ هر داننده ای هست، که با گردنده گرداننده ای هست

برداشت: مرد از گفتن این جمله پشیمان شد، مانند کسی که به ناگاه به زمان مرگش نزدیک شده است.

برداشت: وقتی که دشمن جانم جلویم آمد، به شدت بر روح و وجود من حمله‌ور شد.

برداشت: زمانی که سرنوشت فرا برسد، چشمان انسان را می‌پوشاند تا عقل او نتواند تمایز دهد که پا کجاست و سر کجاست.

برداشت: زمانی که سرنوشت رقم خورده باشد، فرد به شدت از درون خود را می‌آزارد و مانند کسی که پرده‌ای را پاره کرده، دچار بی‌نظمی و آشفتگی می‌شود.

برداشت: مرد گفت: ای زن، اگر به خاطر تو بد شوم، از کفر به ایمان در می‌آیم و مسلمان می‌شوم.

برداشت: من آدم خطاکاری هستم، لطفی کن و به من رحم کن و یک‌بار هم که شده مرا ببخش.

برداشت: اگر فردی که مدت‌ها به کفر و بی‌ایمانی زندگی کرده است، دچار پشیمانی شود و از کارهایش عذرخواهی کند، این امکان وجود دارد که به اسلام و ایمان بازگردد.

برداشت: خداوند رحمت و کرم بی‌پایانی دارد و عاشق او، چه در وجود و چه در نبود، همواره مورد لطف و محبت او قرار می‌گیرد.

برداشت: عشق به بزرگی و عظمت الهی، هیچ ارتباطی با اعتقادات ما ندارد؛ مانند مس و نقره که در برابر آن گنج بزرگ و باارزش قرار دارند.