بخش ۱۱۷ - در بیان آنک جنبیدن هر کسی از آنجا کی ویست هر کس را از چنبرهٔ وجود خود بیند تابهٔ کبود آفتاب را کبود نماید و سرخ سرخ نماید چون تابه‌ها از رنگها بیرون آید سپید شود از همه تابه‌های دیگر او راست‌گوتر باشد و امام باشد

برداشت: ابوجهل، که از دشمنان سرسخت پیامبر اکرم (ص) بود، وقتی احمد (نبی مکرم اسلام) را دید، با تحقیر و نفرت گفت: چه نازیبایید این نقش و حضور که از نسل بنی‌هاشم برآمده است.

برداشت: احمد به او گفت: تو به راستی حقیقت را بیان کردی، هرچند که این کار باعث افزایش مشکلات شده است.

برداشت: دوست صدیق او گفت: ای آفتاب، تو نه از سمت شرق می‌آیی و نه از سمت غرب، پس با شادی و گرمی بتاب.

برداشت: احمد گفت که تو درست می‌گویی، ای عزیز، تو از دنیای بی‌ارزش رهایی یافته‌ای.

برداشت: حاضران گفتند: ای برترین انسان‌ها، تو راست گفتی، اما چرا به دو نفر که مخالف هم هستند، پاسخ دادی؟

برداشت: گفت من یک آیینه‌ام که به خوبی صیقل خورده‌ام، دست‌های ترک و هندو در من هر آنچه که هست را می‌بینند.

برداشت: ای زن، اگر مرا به طمع می‌بینی، بدان که از این جذبه زنانه بالاتر هستم.

برداشت: اگر کسی در جستجوی نعمت و رحمت باشد، باید بداند که این امید و آرزو تنها در جایی تحقق می‌یابد که اصل نعمت وجود دارد.

برداشت: فقر را هر روز دو بار امتحان کن تا بتوانی در فقر به غنای درون دست یابی.

برداشت: صبر کن و با فقر کنار بیای، زیرا این احساس ناامیدی از فقر ناشی می‌شود و در حقیقت در فقر، عظمت و بزرگی الهی نهفته است.

برداشت: سرکه را روی زمین نریز و ببین که هزاران جان با قناعت خود در دریای شیرینی غرق شده‌اند.

برداشت: نگاه کن به افرادی که با تحمل سختی‌ها زندگی می‌کنند؛ مانند گلی که در آغوش خوشبویی و زیبایی محصور شده است.

برداشت: ای کاش تو را در اینجا می‌دیدم تا احساسات درونم به وضوح بیان شوند و جانم به تو نزدیک‌تر شود.

برداشت: این گفتگو مانند شیری است که در پستان جان وجود دارد و بدون اینکه کسی آن را بچشد، خوشایند و نیروبخش نخواهد بود.

برداشت: وقتی شنونده مشتاق و در جستجو باشد، حتی اگر سخنران بی‌روح باشد، کلامش جانی تازه می‌گیرد و موثر می‌شود.

برداشت: وقتی کسی تازه به جمعی وارد می‌شود، بدون هیچ نگرانی و دغدغه‌ای، از آنجا که هنوز با محیط آشنا نیست، ممکن است نتواند به خوبی صحبت کند و احساس سردرگمی کند.

برداشت: وقتی که شخصی ناآشنا وارد خانه می‌شود، اهالی خانه به سرعت از دید او پنهان می‌شوند.

برداشت: اگر در جمع محرم بیفتی، کسانی که با تو از درد و رنج دور هستند، چهره‌های آسیب‌دیده و خسته را پنهان می‌کنند.

برداشت: هر چیزی که زیبا و خوشایند باشد، برای کسانی که چشم و دل بینا دارند، نمایان می‌شود.

برداشت: چه کسی صدای چنگ و نغمه‌های زیر و بم را برای گوشی که بی‌خبر و ناشنواست، می‌خواند؟

برداشت: مشک را بدون دلیل خوشبو نکردند، بلکه به خاطر حس و حالی که داشت، به دنبال خشمی که برانگیخته بود نرفت.

برداشت: خداوند زمین و آسمان را به وجود آورده و در این میان، نور و آتش فراوانی به وجود آمده است.

برداشت: این زمین برای موجودات خاکی است و آسمان مکان زندگی موجودات آسمانی.

برداشت: مردی در طبقه پایین دشمنی برای کسی در طبقه بالا بود و مشتری، در هر مکان، قابل مشاهده بود.

برداشت: ای زیبا، تو برای دیگران خود را به گونه‌ای آراسته‌ای که به چشم‌های نادیده (کور) خود را نشان داده‌ای.

برداشت: اگر بتوانم تمام گنجینه‌های پنهانی دنیا را جمع‌آوری کنم، روزی تو که در زندگی‌ام آثاری از تو نیست، چه‌طور می‌توانم این کار را انجام دهم؟

برداشت: ای زن، اگر حرفی از ترک جنگ و راهزنی نمی‌زنی، حداقل بگو که ترک من را می‌خواهی یا نه.

برداشت: من چه نیاز به جدال درباره خوب و بد دارم، زیرا دل من حتی از صلح‌ها نیز ناخشنود است.

برداشت: اگر به حرف من گوش ندهی و خاموش بمانی، کاری می‌کنم که به سرعت اینجا را ترک کنی و بروی.