بخش ۱۱۶ - نصیحت کردن مرد مر زن را کی در فقیران به خواری منگر و در کار حق به گمان کمال نگر و طعنه مزن در فقر و فقیران به خیال و گمان بی‌نوایی خویشتن

برداشت: گفت ای زن، تو چه می‌کنی؟ آیا به خاطر فقر خود را حقیر می‌پنداری؟ من به خاطر فقر شرمنده نیستم و نباید به جان من بیفتی.

برداشت: ثروت و دارایی مانند کلاهی هستند که بر سر آدمی قرار دارد؛ این ثروت تنها یک پوشش و پناهگاهی موقتی است که انسان از آن بهره‌مند می‌شود.

برداشت: زلف‌های پرپیچ و تاب و زیبا همچون کلاهی که بر سرش می‌نشیند، زیباتر به نظر می‌رسند.

برداشت: مرد واقعی همانند چراغی است که نورش آشکار و روشن است، پس بهتر است که فردی بی‌پرده و بی‌ریا باشد تا کسی که در زیر روپوش پنهان مانده است.

برداشت: وقتی که برده‌فروش برده را به نمایش می‌گذارد، پوشش عیب‌های او را برمی‌دارد.

برداشت: اگر عیبی وجود داشته باشد، آیا کسی می‌تواند آن را پوشش دهد؟ درست مانند اینکه کسی با لباس، فریبی در حق او ایجاد کند.

برداشت: این فرد به خاطر کارهای خوب و بدش شرمنده است و از اینکه تو او را به وضعیتی نامناسب و برهنه کرده‌ای، احساس ناراحتی می‌کند.

برداشت: می‌گوید که شخصی در عیب و نقص‌های خود غرق شده است، اما چون دارای مال و ثروت است، آن عیوبش پنهان می‌مانند و کمتر به چشم می‌آیند.

برداشت: آنگاه که فردی با طمع و خواهش، عیب‌ها و نقص‌های دیگران را نمی‌بیند، در دل‌ها اثر می‌گذارد و باعث می‌شود که این تمایلات و آرزوها به یکدیگر نزدیک شوند.

برداشت: اگر فقیر کلامی چون طلا بر زبان بیاورد، اما نتواند به خواسته‌اش دست یابد، کلام او در دکان بی‌ارزش خواهد بود.

برداشت: کار درویشی فراتر از درک توست، به درویشی بنگر و با احتیاط حرکت کن.

برداشت: از آنجا که درویشان از دنیای مادی و مال و اموال فاصله گرفته‌اند، روزی عمیق و باارزشی از جانب خداوند دارند.

برداشت: خداوند به عدالت معروف است و عدالت‌خواهان چگونه می‌توانند بر بی‌دلان ظلم کنند؟

برداشت: یکی را نعمت و ثروت می‌دهند، در حالی که دیگری را در شرایط سخت و دشواری قرار می‌دهند.

برداشت: آتشی که در دل اوست، چنان سوزان و جان‌سوز است که به نوعی به خدا و خالق دو جهان اشاره دارد.

برداشت: فقر به هیچ وجه نباید به عنوان یک افتخار مطرح شود؛ زیرا در واقع، در پشت آن هزاران افتخار و زیبایی نهفته است که قابل دیده شدن نیستند.

برداشت: عزیزم، از روی خشم و کینه به من نام‌هایی نسبت دادی که شکوه و زیبایی ندارد، مانند لقب‌هایی که به شکارچی یا دام‌گذار می‌دهند.

برداشت: اگر من دندان مار را بگیرم و جدا کنم، دیگر ضربه‌ای از او نمی‌خورم و آسیبی نخواهد رسید.

برداشت: چون دندان دشمن برای او خطرناک است، من با این علم، دشمن را از خود دور می‌کنم.

برداشت: من هرگز به خاطر طمع خود را فریب نخواهم داد، زیرا این طمع باعث سقوط من شده است.

برداشت: من هیچ امیدی به مردم ندارم و در دل من، به اندازه‌ای که قناعت دارم، یک دنیای بزرگ وجود دارد.

برداشت: اگر به درخت امرود نزدیک شوی، به گونه‌ای پایین بیا تا هیچ تردیدی باقی نماند.

برداشت: وقتی به دور خود بچرخی، احساس سرگشتگی می‌کنی و خانه را در حال چرخش می‌بینی اما در واقع آن خانه همان تو هستی.