بخش ۱۱۱ - قصهٔ اعرابی درویش و ماجرای زن با او به سبب قلت و درویشی

برداشت: یک شب یک بدوی (اعرابی) زنی را دید که با همسرش صحبت می‌کند و آنقدر در گفت‌وگو وارد می‌شود که از حد و حدودش خارج می‌شود.

برداشت: ما همه رنج و فقر را تحمل می‌کنیم، در حالی که مردم دنیا در خوشی و خرمی به سر می‌برند و ما در دل‌خوشی آنها ناراحتیم.

برداشت: تنها نان ما نیازهای روزمره‌مان است و نه غذایی خوشمزه، و آب کوزه‌مان هم به خاطر اشک‌هایی که از چشم‌مان سرازیر می‌شود خالی از شادی و زندگی است.

برداشت: ما در روز از لباس‌هایی استفاده می‌کنیم که در برابر تابش آفتاب مقاومند و در شب، برای خواب از لحافی که نور ماه را در خود دارد بهره می‌بریم.

برداشت: ماه مانند نانی گرد و روشن جلوه کرده و فردی دستش را به سمت آسمان دراز کرده است.

برداشت: ما از راه و روش خود شرمنده درویشان هستیم و تمام روز و شب به فکر روزی خود هستیم.

برداشت: ما از خودمان و از دیگران دور شده‌ایم، مانند سامری که از انسان‌ها فاصله گرفته بود.

برداشت: اگر بخواهم از کسی یک مشت زهر بگیرم، او می‌گوید سکوت کن و مرگ و درد را فراموش کن.

برداشت: عرب به جنگ و فخر آن می‌بالد، اما در عطا و بخشش تو مانند خطای نوشتن است.

برداشت: ما چه جنگ‌هایی که بدون دشمن به راه نینداخته‌ایم و در اثر فقر به سختی آسیب دیده‌ایم.

برداشت: ما به کسی که نیازمند است، کمک و بخشش می‌کنیم، مثل اینکه به مگس در هوا ضربه می‌زنیم.

برداشت: اگر کسی به عنوان مهمان بیاید، حتی اگر من خودم باشم، شب در خواب می‌مانم و لباس خود را از تن خارج می‌کنم.