بخش ۱۰۷ - بقیهٔ قصهٔ مطرب و پیغام رسانیدن امیرالمؤمنین عُمَر -رضی الله عنه- به او آنچه هاتف آواز داد

برداشت: بازگرد و به نغمه‌ی ساز توجه کن، زیرا که نوازنده از انتظار خسته و ناتوان شده است.

برداشت: صدایی به عمر رسید و گفت: ای عمر، بنده ما را از نیاز و درخواست بازدار.

برداشت: ما یک بنده خاص و محترم داریم که خواهش می‌کند قدم به سمت قبرستانت بگذاری و به آنجا سر بزنی.

برداشت: ای عمر، از بیت‌المال عمومی، هفتصد دینار بگیر و آن را به طور کامل در دست نگه‌دار.

برداشت: به او بگو که از ما اختیار زیادی نخواهد داشت، پس لطفاً اکنون ما را بخشش کن.

برداشت: چنان خرج کن برای ابریشم که وقتی تمام شد، دوباره به اینجا برگردی.

برداشت: به خاطر آن صدای رعدآسا، عمر از حالت ترس به جست‌وخیز درآمد و برای انجام این خدمت، فضایی مشخص ایجاد کرد.

برداشت: به سمت گورستان رفت و در آغوش خود کیسه‌ای را برداشت و به سرعت در جستجوی چیزی راهی شد.

برداشت: در اطراف گورستان، غوغایی به پا شده بود، اما آن پیرمرد چیزی جز آن را نمی‌دید و کسی را در آنجا نمی‌شنید.

برداشت: او گفت: این درست نیست! دوباره به راه افتاد، اما مانده شد و جز آن پیرمرد را ندید.

برداشت: حق به ما فرمان داده است که انسانی خالص و شایسته و خوشبخت باشیم.

برداشت: این بیت به این معناست که پیر چنگی، که به نوعی نماد صوفیان و عارفان است، تنها مخصوص خدا نیست و کسی نمی‌تواند او را به تنهایی به خدا نسبت دهد. همچنین، شاعر به سر پنهانی که در وجود این پیر وجود دارد، اشاره می‌کند و از آن ستایش می‌کند. در واقع، عشق و نزدیکی به خداوند و معرفت نسبت به او از ویژگی‌های اصلی این شخصیت است.

برداشت: دوباره به دور گورستان چرخید، مانند آن شیر شکارچی که در دشت می‌چرخد.

برداشت: وقتی مطمئن شد که فقط یک راهنما وجود ندارد، گفت: در دل تاریک، روشنایی‌های زیادی وجود دارد.

برداشت: او با احترام و ادب به آنجا آمد و نشست، اما در این میان، عمر به سرعت سپری شد و پیری به سراغش آمد.

برداشت: عمر به حالتی حیرت‌انگیز و شگفت‌زده قرار گرفت و زمانی که تصمیم به رفتن گرفت، دچار لرزشی شد.

برداشت: در دل گفت: خدایا، از تو کمک می‌طلبم! ولی نگهبان، به پیرمردی که در حال نوازش کردن سازش بود، توجه کرد.

برداشت: وقتی به چهره آن پیر نگاه کرد، متوجه شد که او شرمنده و رنگ‌پریده است.

برداشت: عمر به او گفت: نترس از من، نخواهم تو را بکشیم، زیرا من بشارت‌هایی از طرف خدا برای تو دارم.

برداشت: چندین بار خداوند تو را ستود تا عمر به عشق چهره‌ات درآید.

برداشت: بی‌توجهی به من را کنار بگذار و نزد من بمان، تا بتوانم به تو بگویم که چه چیزهایی در زندگی برایت خوب خواهد بود.

برداشت: خداوند سلامتی را به تو ارزانی می‌دارد و از تو درباره حال و وضعیتت می‌پرسم که آیا از رنج و غم‌هایی که بی‌پایان دارند، رنج می‌بری؟

برداشت: فرش‌های باارزش و زیبا را با هزینه‌ای کم آماده کن و دوباره بیا در اینجا.

برداشت: پیر مرد وقتی این را شنید، به شدت ترسید و دست‌هایش را به هم مالید و بدنش به شدت می‌لرزید.

برداشت: صدای می‌نوشی بلند بود که ای خدای یکتا، بس! که این پیرِ بیچاره از شرم آب شد.

برداشت: پس از آنکه بسیار گریه کرد و دردش از حد گذشت، چنگ را بر زمین زد و آن را خرد کرد.

برداشت: ای خدا، من تا به حال از تو دور بوده‌ام و این دوری مانع من شده است. اکنون تو به من کمک کن تا بر این مانع غلبه کنم و به راه درست برسم.

برداشت: ای کسی که سال‌ها خون من را نوشیده‌ای، وجود من در برابر جمال تو، همچون پیشانی‌ام سیاه و تیره است.

برداشت: ای خدای رحم‌کننده و بخشنده، بر عمر گذشته‌ام که در سختی و بلا سپری شده، رحمت کن.

برداشت: عمر گرانبهایی که هر روز از آن می‌گذرد و انسان از ارزش واقعی آن در دنیا بی‌خبر است.

برداشت: در طول زندگی‌ام، هر لحظه را صرف کردم و همه چیز را به دقت زیر و رو کردم.

برداشت: ای کاش یاد و خاطرات راه و پرده‌های عراق از ذهنم نمی‌رفت. اکنون تنها تلخی جدایی در یاد من مانده است.

برداشت: آه، از خشکی زمین و تنی که زیر باران نرفته، دلم پژمرده و کاشته‌ام نابود شد.

برداشت: آه که صدای این بیست و چهار کاروان گذشت و روز به پایان رسید.

برداشت: ای خدا، من به تو فریاد می‌زنم، چرا که تنها تو را دادخواه خود می‌دانم و نه کسی دیگر را.

برداشت: من از هیچ‌کس نمی‌توانم کمک بگیرم، زیرا او تنها کسی است که از من به خودم نزدیک‌تر است.

برداشت: هر لحظه از او بر من تاثیر می‌گذارد و می‌بینم که او همیشه در حال تغییر است، و وقتی این تغییرات کمتر می‌شود، احساس می‌کنم که او کمتر از من دور شده است.

برداشت: اگر کسی با تو باشد، مانند آن است که به سمت او نگاه کنی و نه به سمت خودت.