بخش ۱۰۱ - در معنی این حدیث کی اغتنموا برد الربیع الی آخره

برداشت: پیامبر فرمود که ای دوستان، از سرمای بهار خود را نپوشانید، مراقب باشید.

برداشت: چون جان شما به آن شکل زندگی می‌دهد که بهار به درختان جان تازه می‌بخشد.

برداشت: باید از سردی پاییز فرار کنید، چون او کاری کرده که با باغ و زیبایی‌های بهار تفاوت دارد.

برداشت: گزارش‌دهندگان تنها به ظواهر می‌پردازند و بر اساس همان ظاهر قناعت کرده‌اند.

برداشت: گروهی از افرادی که از درون اوضاع و احوال زندگی بی‌خبر بودند، به کوه نگاه می‌کردند اما نتوانستند عمق وجود و حال کوه را درک کنند.

برداشت: در این جهان، فصل پاییز با توجه به خداوند، تجلی نفس و روح است، در حالی که عقل و جان انسان نماد بهار و ابدیت هستند.

برداشت: تو عقل جزئی و محدودی داری که در وجودت پنهان است، پس به دنبال عقل کامل و همه‌جانبه‌تری در جهان باش.

برداشت: هر چیزی که به تو مربوط می‌شود، جزء تو محسوب می‌شود و وقتی که عقل کل بر نفس مسلط شود، تبدیل به کلی و جامع می‌گردد.

برداشت: بنابراین می‌توان گفت که نفس انسان، در حالتی پاک و خالص مانند بهار است که زندگی و نشاط را به همراه دارد، مثل برگ‌ها و تاک‌ها که در این فصل رونق می‌گیرند.

برداشت: از سخنان بزرگانی که در راه حقیقت قدم گذاشته‌اند، باید به نرم و درشت بودن رفتار خود توجه کنی و این ویژگی‌ها را پنهان نکنی، زیرا دین و اعتقادت پشت تو را حمایت می‌کند.

برداشت: اگر کسی با تو گرم و دوستانه برخورد کند یا سرد و بی‌احساس، باید به این نوع برخوردها توجه کنی و از آنها درس بگیری تا از تأثیرات مختلف انسان‌ها بر خودت دوری کنی و به آرامش برسی.

برداشت: زندگی در نوبهار، حالتی از گرمی و سردی را تجربه می‌کند که منبعی برای صداقت، یقین و عبادت است.

برداشت: از آن کسی که جان‌ها از او زندگی می‌گیرند، در دلش جواهری وجود دارد که مانند دریا پر از گوهر است.

برداشت: اگر دل انسان خردمند دچار اندوه‌های بسیاری باشد، این غم‌ها به دلیل کمبود شادی و خوشی در دل است.