بخش ۹۹ - قصهٔ سوال کردن عایشه رضی الله عنها از مصطفی صلی‌الله علیه و سلم کی امروز باران بارید چون تو سوی گورستان رفتی جامه‌های تو چون تر نیست

برداشت: روزی پیامبر به آرامستان رفت و جنازهٔ یکی از دوستانش را همراهی کرد.

برداشت: خاک، جسم او را در گور قرار داد، اما در زیر خاک، دانه‌ای که در وجودش بود زنده شد و به رشد ادامه داد.

برداشت: این درختان مانند انسان‌ها هستند که دستان خود را از زمین بلند کرده‌اند.

برداشت: به سوی مردم نشانه‌ها و پیام‌های زیادی می‌فرستند، اما تنها کسانی که گوش شنوا دارند و می‌فهمند، به این پیام‌ها توجه می‌کنند.

برداشت: با زبان گیاهان و با دستانی که دراز شده‌اند، از عمق زمین سخن می‌گویند و رازهای آن را فاش می‌کنند.

برداشت: در این شعر، شاعر به افرادی اشاره دارد که مانند مرغابی‌ها سر خود را در آب فرو کرده‌اند و از محیط اطراف غافل شده‌اند. در عوض، دیگران مانند طاووس‌ها که نماد زیبایی و خودنمایی هستند، در حال نمایش و خودبزرگ‌بینی هستند، در حالی که در واقع شبیه به کلاغ‌ها (غراب) شده‌اند که به نوعی نماد زشتی یا بی‌ارزشی است. به طور کلی، این شعر به وضعیت افرادی می‌پردازد که از واقعیت دور شده و در خیال خود غرق شده‌اند.

برداشت: اگر خدا در زمستان آن کلاغ‌ها را به بند کشیده باشد، پس به آنها زیبایی و جلوه‌ای مانند طاووس عطا کرده است.

برداشت: در زمستان، هرچند که مرگ به آنها نزدیک می‌شود، اما زندگی دوباره‌ای از بهار و جوانه زدن برگ‌ها به آنها باز می‌گردد.

برداشت: کسانی که وجود خدا را انکار می‌کنند می‌گویند که این جهان و همه چیز آن از لحاظ طبیعی وجود دارد و نیازی به خالق ندارد؛ اما ما چرا باید به خداوند مهربان ایمان بیاوریم و او را بپرستیم؟

برداشت: کوری و نادانی آنها باعث رشد و شکوفایی خوبی‌ها و زیبایی‌ها در دوستان واقعی‌شان می‌شود.

برداشت: هر گلی که در دل باغ خوشبو است، نشان‌دهنده‌ای از اسرار بزرگ و پنهان است.

برداشت: عطر وجود آنان، با وجود نداشتن اعتراف منکران، در سراسر دنیا پراکنده می‌شود و پرده‌ها را کنار می‌زند.

برداشت: کسانی که منکر حقایق هستند، مانند بوی گل که مصنوعی به نظر می‌رسد یا مانند مغز نازکی که صدای بلندی از طبل ایجاد می‌کند، فاقد عمق و حقیقت هستند.

برداشت: آنان به خود مشغول می‌شوند و در میان زیبایی‌های درخشان، به تماشای دیگران می‌نشینند.

برداشت: افرادی که به دقت نگاه می‌کنند، در حقیقت از نقطه‌ای دور مشغول رصد کردن هستند و کسانی که بیشتر از دیگران می‌بینند، در موقعیت امن‌تری قرار دارند.

برداشت: وقتی از قبرستان پیامبر بازگشت، به سوی صدیقه رفت و با او راز و گفتگو کرد.

برداشت: چشمان صدیقه وقتی به او نگاه کرد، به سمتش رفت و دستش را بر روی او گذاشت.

برداشت: بر روی عمامه و در موهایش، بر گریبانش و بر بازویش.

برداشت: پیامبر پرسید که چه چیزی را به سرعت دنبال می‌کنی. در پاسخ گفتند که امروز باران از آسمان می‌بارد.

برداشت: در جستجوی لباس‌هایت هستم، اما به دلیل باران چیزی پیدا نمی‌کنم، چقدر عجیب است!

برداشت: سخن از این است که شخصی می‌پرسد: چه کردی با لباس و عبا؟ و جواب می‌دهد: آن را به حالت مستی و سرخوشی بر تن کردم.

برداشت: خداوند به خاطر پاکی و صفای خالصانه‌ات، برکت و نعمت‌های نادیدنی به تو می‌دهد.

برداشت: این باران که می‌بارد، به خاطر ابر شما نیست؛ بلکه ابر دیگری در کار است و باران از آن ناشی می‌شود.