بخش ۹۶ - تفسیر ما شاء الله کان

برداشت: ما بسیار صحبت کردیم، اما در برابر بی‌نهایت الطاف خداوند، واقعاً هیچ هستیم.

برداشت: اگر رحمتی از سوی خدا و مختصان او نباشد، حتی اگر دنیا را به تمام جواهری که دارد تزئین کنیم، باز هم این دنیا به رنگ سیاه و بی‌ارزش خواهد بود.

برداشت: ای خدا، تنها فضل و رحمت تو کافیست و در برابر آن، نیازی به یاد کسی دیگر نیست.

برداشت: تو آن‌قدر به من راهنمایی کرده‌ای که دیگر عیب‌ها و کاستی‌های من پنهان شده‌اند.

برداشت: اگر اندکی از دانش را که به کسی داده‌ای، به او وصل کنی، او را به دریای گستردهٔ دانش خود باید برسانی.

برداشت: دانش همچون قطره‌ای در جان من سرازیر شده است و باید آن را از هوای بیهوده و خاک وجودم دور نگه‌دارم.

برداشت: قبل از اینکه خاک‌ها او را دفن کنند و قبل از اینکه بادها او را به آسمان بفرستند.

برداشت: با وجود اینکه تو توانایی این را داری که از آن‌ها دوری کنی و خودت را از آن وضعیت رها سازی، اما باید به یاد داشته باشی که ممکن است نتوانی به راحتی از آن‌ها جدا شوی.

برداشت: قطره‌ای که در هوا معلق شده یا از منبع قدرت تو پایین آمده، چطور می‌تواند فرار کند؟

برداشت: اگر در عالم عدم یا هزاران عدم وارد شود، وقتی او را بخوانی، دوباره از ابتدا به سوی تو می‌آید.

برداشت: بسیاری از دشمنان را خواهد کشت و دوباره به سراغ‌شان خواهد رفت، زیرا دستورات تو آن‌ها را مجبور به این کار می‌کند.

برداشت: هر لحظه از نبود به وجود می‌آیند، ای پروردگار، مانند کاروانی که در حال حرکت است.

برداشت: بسیاری از افکار و عقل‌ها در شب به فکر و تأمل می‌پردازند و در عمق اندیشه‌های پیچیده غرق می‌شوند.

برداشت: در صبحگاه، خداوندیانی که مانند ماهی‌ها از دریا بیرون می‌آیند، شروع به آواز خواندن می‌کنند.

برداشت: در فصل پاییز، هزاران شاخ و برگ به خاطر رفتن به مرگ، به دریا سقوط کرده‌اند.

برداشت: زاغی که سیاه لباس پوشیده، مانند یک نوحه‌گر در گلستان، بر خضر می‌نالد و سوگواری می‌کند.

برداشت: فرمان جدیدی از رهبر به سوی عدم می‌آید، چرا که هر آنچه را که تجربه کرده‌ای، بار دیگر به تو بازخواهد گشت.

برداشت: ای مرگ سیاه، تو آنچه را که از گیاهان، داروها و برگ‌ها خورده‌ای، پس بده!

برداشت: ای برادر، هر لحظه هوش و خرد را با خود نگه‌دار، چرا که در وجود تو همیشه تغییرات و احساسات مختلفی در حال رخ دادن است؛ بخشی از آن شادابی و تازگی است و بخشی دیگر پژمردگی و زوال.

برداشت: باغ دل را پر از جوانه‌ها و گل‌ها و درختان سرو و یاسمن ببین که سرسبز و شاداب است.

برداشت: شاخساری که برگ آن پنهان شده است، از میوه انبه است و گلی که در دل آن نهفته است، هم در دشت و هم در ساختمان‌ها به چشم می‌خورد.

برداشت: این گفته‌ها از اندیشه کامل و جامع است و بوی خوشی از باغ‌ها و درختان سرو و سنبل به مشام می‌رسد.

برداشت: بوی خوش گل را احساس کردی، اما گیاهی آنجا نبوده است. صدای نوا و ملودی را شنیدی، ولی هیچ ساز و آهنگی در آنجا نبوده است.

برداشت: بوی سرتاسر بهشت و خوشی‌ها را به تو می‌رساند و رهبری تو را به سوی نعمت‌ها و رحمت‌های الهی می‌برد.

برداشت: بوی خوش می‌تواند به مانند درمانی برای چشم باشد، به قدری که بوی خوشی باعث باز شدن دید یعقوب شده است.

برداشت: بوی ناخوشایند باعث می‌شود که چشم آدم تاریک و تیره شود، ولی بوی خوش یوسف چشم را روشن و شاداب می‌کند.

برداشت: تو که نمی‌توانی مانند یوسف باشی، پس مثل یعقوب باش و با اشک و هیجان به یاد او زندگی کن.

برداشت: به سخن حکیم غزنوی گوش فرا بده تا از این طریق بتوانی به جوانی و تازه‌نَمایی در وجود خودت دست پیدا کنی.

برداشت: برای جلب توجه و محبت دیگران، باید ظاهری زیبا و دلنواز داشته باشی؛ اما اگر از ویژگی‌های بد اخلاقی دور نشوی، زیبایی ظاهری به تنهایی کافی نخواهد بود.

برداشت: برخورد با چهره‌ای نازیبا ناگوار است و همچنین برای چشم نابینا، ناز و زیبایی از دسترس خارج است و این موضوع همواره دردآور خواهد بود.

برداشت: در برابر زیبایی و ناز یوسف، تنها به نیاز و آه یعقوب بسنده کن.

برداشت: مرده بودن از درد و نیاز مانند طوطی است که به خاطر فقر خود، حالتی از مرگ را به خود بگیرد. این بیان به این معناست که انسان نباید به خاطر مشکلات و کمبودها، خود را از زندگی واقعی دور کند و به نوعی در برابر چالش‌ها تسلیم شود.

برداشت: تا زمانی که عیسی به تو حیات و زندگی ببخشد، تو هم مثل خودت خوب و شاداب خواهی شد.

برداشت: برای اینکه در بهار زنده و سرسبز شوی، ابتدا باید از دل سختی‌ها و مشکلات عبور کنی و خود را به تغییر و تحول بسپاری تا بتوانی زیبایی و رنگارنگی را به نمایش بگذاری.

برداشت: مدت‌ها تو از سنگ سخت و غیرقابل انعطاف بودی، اما لحظه‌ای فرارسیده که باید نرم و با روحیه‌ای آماده‌ به خاک تبدیل شوی.