بخش ۹۵ - مضرت تعظیم خلق و انگشت‌نمای شدن

برداشت: بدن مانند یک قفس است و در واقع روح در آن مانند خاری درون و برون آدمیان گرفتار شده است.

برداشت: این یکی می‌گوید که من رازدار تو می‌شوم و آن یکی پاسخ می‌دهد که نه، من هم‌دست تو هستم.

برداشت: این شخص می‌گوید که کسی مانند تو وجود ندارد، نه در زیبایی و نه در بخشندگی و خوبی.

برداشت: هر دو جهان به تو اشاره می‌کنند و تمام وجود ما به خاطر توست.

برداشت: او وقتی می‌بیند که مردم به خاطر خودخواسته‌گی‌اش مست و سرمست هستند، از کنترل خودش خارج می‌شود.

برداشت: او نمی‌داند که مانند خودش هزاران نفر دیگر نیز در دام مشکلات گرفتار شده‌اند و در حال غرق شدن هستند.

برداشت: سالوس‌: تمجید و چرب‌زبانی‌.

برداشت: آتش او در دل پنهان است و شوق و نشاطش آشکار. دودش نشان‌دهنده‌ این است که کار به پایان می‌رسد.

برداشت: نگو که آن ستایش را من چه وقت می‌گیرم؛ او فقط به دلیل طمع چنین می‌گوید و من این را درک می‌کنم.

برداشت: همان کسی که تو را مدح و ثنا می‌گوید، اگر تو را هجو بگوید، تا مدت‌ها و روز‌ها از ‌(غم و خشم) دلت می‌سوزد. (منظور از مادح‌، شاعری است که در ملأ عام‌، شعر در مدح افراد می‌سراید و اگر کسی به او پولی نپردازد هجو آن شخص را می‌سراید‌)

برداشت: اگر‌چه می‌دانی هدف آن مادح فقط برای کسب و گرفتن چیزی بوده و چون طمع او را بر‌آورده نکرده‌ای (تو را هجو کرده است‌) حرمان یعنی بی‌بهره‌گی و ناامیدی

برداشت: آن تأثیر درونی از تو باقی می‌ماند و در ستایش این حالت تو، آزمایشی وجود دارد.

برداشت: ‌(همچنانکه اثر دردناک هجو و نکوهش باقی می‌ماند) اثر‌ِ مدح و تعریف و تمجید هم در تو می‌ماند و مایهٔ غرور تو و فریب جان تو می‌شود.

برداشت: اما آشکار نیست و خود متوجه آن نیستی‌، زیرا تعریف و تمجید‌، برای آدمی شیرین و لذت‌بخش است و تو قَدْح و نکوهش را نمی‌پسندی زیرا که تلخ است.

برداشت: مانند غذا که باید به آرامی بپزی و بخوری، تا از طعم و لذت آن بهره‌مند شوی و از احساس درد و ناراحتی دور بمانی.

برداشت: اگر لحظه‌ای شیرینی و لذت را بچشی، مانند حلوا، اما این لذت پایدار نیست و به سرعت می‌گذرد.

برداشت: این بیت بیان می‌کند که هیچ چیزی در جهان به طور دائمی باقی نمی‌ماند و همه چیز در حال تغییر و تحول است. بنابراین، هر چیزی که وجود دارد، با وجود آنکه به نظر می‌رسد پایدار است، در واقع به دلیل وجود ضد خود، دچار تغییر و ناپایداری می‌شود. به عبارتی، هر ویژگی یا کیفیتی به واسطه وجود و تاثیر ویژگی معکوس خود معنا پیدا می‌کند.

برداشت: وقتی که شکر مدت زیادی در جایی پنهان باقی بماند، تأثیرش به مرور زمان کم می‌شود و دیگر اثر شیرینی آن به وضوح احساس نمی‌شود.

برداشت: به خاطر ستایش‌های فراوان، نفس انسان مانند فرعون مغرور می‌شود، اما در عوض، باید به آن بی احترامی کنی تا بیشتر از حدی که باید، بزرگ نشود.

برداشت: تا جایی که می‌توانی خود را خدمتگزار بساز، به دنبال مقام و سلطنت نباش. زخم‌های زندگی را تحمل کن و مانند توپ در یک بازی چوگان، بی‌نوا و بی‌پروا شو.

برداشت: اگر دیگر از لطافت تو خبری نباشد و زیبایی‌ات از تو زائل شود، آن وقت رفیقان از تو دلگیر خواهند شد.

برداشت: آن جمعیت لباس می‌پوشیدند تا وقتی تو را می‌بینند، بگویند که تو دیو هستی.

برداشت: همه به محض دیدن تو می‌گویند: «این مرده‌ای است که از قبرش بیرون آمده!»

برداشت: مانند جوانی که خداوند به او نام می‌دهد تا به این طریق او را به دام فریب خود بکشند.

برداشت: زمانی که کسی به بدنامی و رسوایی می‌افتد، حتی دیو نیز از مواجهه با او شرمنده می‌شود.

برداشت: دیو به سمت انسان آمد تا او را به شر و فساد بکشاند، اما تو نباید نگران باشی چون از دیو بدتر نیستی.

برداشت: تا زمانی که تو در کنار بودی، دیو (نماد بدی) به دنبالت می‌دوید و به تو آسیب می‌زد.

برداشت: زمانی که شخصی به خوبی و نیکی رفتار کند و در درون خود کمالات را پرورش دهد، نیروی شر و بدی از او دور می‌شود و نمی‌تواند به او نزدیک شود.

برداشت: او در دامن تو آویخته بود، اما حالا که چنین رفتاری از خود نشان دادی، او از تو فاصله گرفت و رفت.