بخش ۸۰ - اضافت کردن آدم علیه‌السلام آن زلت را به خویشتن کی ربنا ظلمنا و اضافت کردن ابلیس گناه خود را به خدای تعالی کی بما اغویتنی

برداشت: به عمل و کار خدا و کار ما نگاه کن، که کار ما به وضوح آشکار است.

برداشت: اگر در میان کارهای انسان هیچ فعل و عملی وجود نداشته باشد، پس دیگر نگویید چرا کسی را چنین کرده‌اید.

برداشت: آفریده‌های خداوند، کارهای ما را به وجود می‌آورند و اعمال ما نشانه‌های خلقت پروردگار هستند.

برداشت: انسانی که سخن می‌گوید یا باید مطلبی را بیان کند یا هدف خاصی را دنبال کند، به طوری که نمی‌تواند در یک لحظه به دو چیز متفاوت مشغول شود.

برداشت: اگر به معنای عمیق مطلب توجه کنیم، ممکن است از سخنان قبل و بعد غافل شویم و حتی لحظه‌ای نتوانیم به هیچ جهتی نگریسته و توجه کنیم.

برداشت: زمانی که نتوانی زمان حال را درست تشخیص دهی، چطور می‌توانی زمان آینده را پیش‌بینی کنی؟

برداشت: وقتی که در این دنیا هیچ ارتباطی بین کلام و مفهوم وجود ندارد، پس روح و جان خالق این دو به چه صورت خواهد بود؟

برداشت: تمامی حقوق و مسئولیت‌ها به گردن حق است، پسرم! او نمی‌تواند از کارهای دیگر غافل شود یا جدا بماند.

برداشت: شیطان گفت: من تو را گمراه نکردم، بلکه این عمل خودت بود که حقیقتی پنهان از من نشان داد.

برداشت: آدم گفت که ما به خود ظلم کردیم و نباید از عمل خدا غافل می‌شدیم، همان‌طور که ما غافل بودیم.

برداشت: به خاطر خطای خود، او نزد دیگران خود را پنهان کرد و از آن اشتباه بر خود خشمگین شد.

برداشت: پس از توبه، به آدم گفت: ای انسان، من آن گناه و سختی را در وجود تو نیافریدم.

برداشت: این بیت به این معناست که تقدیر و سرنوشت من بد نیست، اما زمانی که تو به طور پنهانی عذرخواهی کردی، مسأله تغییر کرد. در واقع، از نظر من اوضاع خوب نبود، اما با عذرخواهی تو، همه چیز تغییر کرد.

برداشت: او گفت که از ترس نتوانستم به خوبی رفتار کنم، و جواب داد که من هم همیشه مراقب تو بودم.

برداشت: هر کسی که به دیگران احترام بگذارد، خود نیز مورد احترام قرار می‌گیرد. و هر کسی که چیز شیرینی بیاورد، از آن لذت می‌برد.

برداشت: خوشی‌ها و لذت‌های خوب برای افراد خوب و صالح است. پس یار خود را شاد کن و مراقب باش که او را خوشحال کنی و برنجان را ببینی.

برداشت: ای دل، یک نمونه بیاور که نشان‌دهندهٔ تفاوت بین جبر و اختیار باشد تا بهتر درک کنی این دو را.

برداشت: دست او به خاطر دلهره می‌لرزد و تو هم می‌توانی با تحریک او باعث شوئی که دستش بیفتد.

برداشت: هر دو حرکت و جنبش، از آفرینش خداوند هستند، اما نمی‌توان این دو را با یکدیگر مقایسه کرد.

برداشت: کسی که از پشیمانی خود به شدت لرزیده، آیا هرگز پشیمانی او را دیده‌ای؟

برداشت: این عبارت به نوعی به بررسی و تحلیل عقل و هوش انسانی می‌پردازد. به بیان دیگر، به این موضوع اشاره دارد که چگونه برخی از افراد با استفاده از هوش و نیرنگ خود می‌توانند بر دیگران غلبه کنند یا آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهند. به عبارتی دیگر، قدرت عقل و تدبیر افراد می‌تواند در رویارویی با ناتوانی‌ها و ضعف‌ها به کار گرفته شود.

برداشت: اگر بحث و گفتگو دربارهٔ مسائل منطقی و عقلانی درخشان و ارزشمند باشد، بحث و گفتگو دربارهٔ مسائل روح و جان به شکل دیگری است و از عمق و اهمیت خاصی برخوردار است.

برداشت: در یک سطح دیگر، بحثی دربارهٔ روح و جان وجود دارد و برای بادهٔ جان یک جنس و ماهیت متفاوتی نیاز است.

برداشت: در زمانی که بحث و گفتگوهای عقلانی و منطقی پیش می‌آمد، این زندگی با پرسش‌ها و تردیدها در ارتباط بود.

برداشت: وقتی که عمر تحت تأثیر عقل قرار می‌گیرد و به جان بوالحکم هدایت می‌شود، حکم و قضاوت او به سوی جهل می‌رود.

برداشت: او در زمینه حواس و عقل کامل است، هرچند که خود از حقیقت وجودش بی‌خبر و ناآگاه است.

برداشت: در مورد عقل و احساس تفکر کن؛ آیا این بحث به دلیل وجود روح است یا ناشی از شگفتی‌های آن؟

برداشت: زندگی پر از نیازها و ارتباطات متقابل است. با خودخواهی و بی‌توجهی به دیگران نمی‌توان به هدف‌های اصلی رسید. در واقع، هر چیزی به وجود یکدیگر نیاز دارد و تنها با همکاری و تعامل می‌توان به ساختار مطلوب دست یافت.

برداشت: چون نور بینایی از دلیلی رخ می‌نماید، می‌توان گفت که مانند عصا، مستقل و خالی از هر گونه وابستگی است.