بخش ۴۹ - نگریستن عزراییل بر مردی و گریختن آن مرد در سرای سلیمان و تقریر ترجیح توکّل بر جهد و قلّت فایدهٔ جهد

برداشت: یک مرد شجاع و با صداقت، در اوایل صبح به دربار سلیمان رسید و با شتاب وارد شد.

برداشت: چهره‌اش از غم رنگ پریده و لب‌هایش کبود شده بود. سلیمان به او گفت: "ای آقا، چه اتفاقی افتاده است؟"

برداشت: عزراییل با نگاهی پر از خشم و کینه به من نگریست.

برداشت: گفت حالا چه چیزی می‌خواهی؟ پاسخ داد: بفرما، ای پناه جان، باد را بخواه!

برداشت: از این مکان به هند می‌رود، زیرا به آنجا دلم شادتر است و جانم را به آن سو می‌برد.

برداشت: مردم از درویشی و زهد فراری هستند، زیرا به دنبال لقمه‌ای هستند که از حرص و آرزو به دست می‌آورند.

برداشت: نگرانی و ترس درویش مانند آن هراسی است که از حرص و تلاش برای به دست آوردن دنیا وجود دارد، تو که هند را می‌شناسی.

برداشت: باد را دستور داد تا او را با سرعت به عمق هندستان برساند، بر روی آب.

برداشت: در روز دیگر، زمانی که برای حساب و ملاقات فرا رسیده بود، سلیمان به عزراییل گفت.

برداشت: شخص مسلمان به خاطر خشم و ناراحتی به دور و بر خود نگاه می‌کرد و در نتیجه، از خانه‌اش رانده شد.

برداشت: گفت که در حال عصبانیت هیچ وقت به چیزی نگاه نکردم، اما در مسیر ناگهان او را دیدم و متعجب شدم.

برداشت: خداوند به من گفت که جان او را امروز به هند بازپس‌گیری.

برداشت: حیرتم از این است که اگر او صد بال داشته باشد، اما باز هم دوری سفر به هند برای او دشوار است.

برداشت: تمام کارهای دنیا را به این صورت اندازه‌گیری و مقایسه کن، چشم‌ات را باز کن و ببین.

برداشت: از چه چیزی فرار کنیم؟ آیا از خودمان می‌توانیم فرار کنیم؟ این غیرممکن است. و آیا می‌توانیم از حقیقت دور شویم؟ این عواقب ناخوشایندی دارد.