بخش ۴۷ - ترجیح نهادن شیر جهد را بر توکّل

برداشت: شیر گفت که بله، اما خداوند بزرگ نردبانی را در برابر ما قرار داده است.

برداشت: برای رسیدن به موفقیت و هدف‌های بزرگ، باید به آرامی و با تدبیر پیش برویم. اینجا، به نظر می‌رسد که امید و آرزوهای بی‌پایه و بی‌اساس ممکن است ما را به غلط هدایت کنند.

برداشت: وقتی پا و دست داری، چرا خودت را ناتوان نشان می‌دهی؟ پس چرا از توانایی‌هایت استفاده نمی‌کنی؟

برداشت: وقتی خواجه بیلی را به دست بنده داد، بدون هیچ کلامی هدف او کاملاً مشخص شد.

برداشت: دست او مانند بیل است که نشانه‌ها را می‌نماید و در نهایت، فکر و اندیشه‌اش نشان‌دهنده‌ی کلمات و معناهای اوست.

برداشت: وقتی که توجه و اشاره‌هایش را به دل بسپارید و به آنها وفادار باشید، در واقع به زندگی و احساسات خود جان می‌بخشید.

برداشت: این بیت به این معناست که نشانه‌ها و نشانه‌های رازآلود به تو کمک می‌کند تا بار و مسئولیت‌هایت را از دوش خود برداری و کارهایت را به راه بیندازی.

برداشت: یک فرد مسئول، بار تو را بر دوش می‌کشد و تو را به جایی می‌برد که شایسته و مورد قبول باشی.

برداشت: اگر به فرمان او گردن نهی و آماده شوی، بعد از آن به وصال و نزدیکی او دست خواهی یافت.

برداشت: تلاش برای سپاسگزاری از نعمت‌ها، نشان‌دهنده قدرت انسان است، در حالی که نادیده گرفتن آن نعمت‌ها، به نوعی تسلیم به سرنوشت است.

برداشت: سپاسگزاری از نعمت‌ها و توانایی‌ها موجب افزایش قدرت و توانایی انسان می‌شود و نادیده گرفتن این نعمت‌ها باعث می‌شود که فرد از آنها بی‌بهره بماند.

برداشت: اگر تو در مسیر حق خواب آلودگی، به تماشا نرسیده‌ای، بهتر است که در خواب نمانی تا در ورودی آن حقیقت را ببینی.

برداشت: ای بی‌تحرک و بی‌فایده، تا زمانی که زیر سایه درخت میوه‌دار نروید، بیدار نشوید و از فرصت‌ها بهره‌برداری نکنید.

برداشت: باد هر لحظه بر سر درختان می‌وزد و شاخ و برگ‌های آن‌ها را در هم می‌آمیزد و همچون نقل و زاد، بر زمین می‌ریزد.

برداشت: در میان راهزنان و شرایط سخت، مرغ بی‌هنگام چگونه می‌تواند آسوده زندگی کند؟

برداشت: اگر نشانه‌های او را ببینی، او را مردی با ویژگی‌های مثبت تصور می‌کنی، ولی وقتی او را به صورت واقعی ببینی، متوجه می‌شوی که زن است.

برداشت: به اندازه‌ای که عقل و درایت داری، ممکن است به بی‌هوشی و گیجی برسی، به‌طوری که تفکر و هوش تو ناپدید شود و از کنترلت خارج گردد.

برداشت: چون گناهکاران در آثار زشت خود غرق می‌شوند و بدون شکر و سپاسگزاری، عذاب و درد را در دل می‌پرورانند، در نهایت به عاقبت ناخوشایندی دچار می‌شوند.

برداشت: اگر به خدا توکل می‌کنی، در کار خود کوشا باش و اقدام کن، سپس به قدرت و عظمت خداوند تکیه کن.