بخش ۴۱ - طنز و انکار کردن پادشاه جهود و قبول ناکردن نصیحت خاصان خویش

برداشت: این شاه یهودی تنها می‌توانست این عجایب را به طنز بگیرد یا انکار کند.

برداشت: مشاوران به تو توصیه کرده‌اند که از مرزها نگذری و این مرکب را به شدت نران.

برداشت: ناصحان را محدود و اسیر کرده و ظلم را به هم متصل کرده است.

برداشت: صدا آمد که کار به پایان رسید، ای سگ، زمان تنبیه ما فرا رسیده است.

برداشت: پس از آنکه آتش چهل گز را سوزاند، حلقه‌ای از آتش به وجود آمد و آن یهودیان را نیز سوزانید.

برداشت: آغاز و ماهیت اصلی ایشان از آتش است و در نهایت به سمت نفس و جوهر خود می‌روند.

برداشت: آن گروه نیز از آتش به وجود آمده‌اند و راهشان به سمت کل و مجموع است.

برداشت: مؤمنانی مانند آتشی سوزان هستند که خود را در این آتش می‌سوزانند. همان‌طور که علف‌های خشک در آتش می‌سوزند، این افراد نیز از شدت ایمان و اشتیاق خود به احساسی عمیق و گاهی دردناک دچار می‌شوند.

برداشت: آنجا که هست، ریشه‌های وجود در حال رشدند و مرزها در حال محو شدن.

برداشت: مادر فرزند جویان، او را به اصل خود نیازمند می‌بیند؛ بنابراین فرع و یا شاخه‌های او را دنبال می‌کند.

برداشت: اگر آب‌ها در حوض زندانی شده‌اند، باد آن‌ها را جابه‌جا می‌کند و آزاد می‌سازد.

برداشت: (باد)او را(آب را) از حوض جدا میکند و کند به منبع آن در ابر ها میبرد(تبخیر میکند)  طوری که روند آن از شدت کند بودن قابل تشخیص نیست

برداشت: این نفس که در ماست، به آرامی و به تدریج جان‌های ما را از محدودیت‌های این دنیا می‌رباید.

برداشت: این بیت به این معناست که کلمات پاک و خوب به سوی خداوند صعود می‌کنند و از ما به سمت جایی می‌روند که خداوند می‌داند.

برداشت: نفسمان با برگزیده‌ها در حال صعود است، در حالی که از ما به سوی سرای جاودان می‌رود.

برداشت: سپس به ما پاداشی داده می‌شود، که ضعف آن نشانه‌ای از رحمت خداوند بزرگ است.

برداشت: سپس ما را وارد راه‌هایی می‌کند که مانند آنها به آنچه می‌خواهیم دست پیدا کنیم.

برداشت: این جمله به این معناست که هر روز به طور مداوم از بالا به پایین حرکت می‌کنی و همچنان بر روی راه خود ثابت و پایدار هستی.

برداشت: ما به زبان فارسی صحبت می‌کنیم، به این دلیل که جذابیت و کشش این گفت‌وگو از طرفی ناشی می‌شود که آن طرف ما، اشاره‌ای از فهم و درک دارد.

برداشت: چشم هر قومی به نقطه‌ای خاص دوخته شده و به امیدی نشسته است که روزی طعمی از خوشی و لذت را بچشند.

برداشت: خوشی و لذت هر چیز باید از خود آن چیز باشد، درست مانند اینکه قسمت‌های یک کل باید از آن کل تاثیر بپذیرند.

برداشت: شاید آن موجود باارزش، مشابهت‌هایی با چیزی داشته باشد که به او ملحق می‌شود و از این رو، ماهیتش تغییر کند.

برداشت: ما مثل آب و نان که ذاتاً به ما تعلق ندارند، حالا تبدیل به وجود ما شده‌اند و در ما بیشتر شده‌اند.

برداشت: جنسیت در کیفیت آب و نان تأثیری ندارد و در نهایت اعتبار و ارزش آنهاست که مشخص‌کننده است.

برداشت: اگر لذت ما از چیزی غیر از نوع اصلی‌اش باشد، مگر اینکه آن چیز شبیه به نوع اصلی‌اش باشد، پس نمی‌تواند ما را خوشنود کند.

برداشت: آنچه ما به‌طور موقت و قرضی داریم، هرگز برای همیشه باقی نمی‌ماند و در نهایت از ما می‌رود.

برداشت: اگر مرغ از صدای خود لذت ببرد، وقتی جنس خودش را پیدا نکند، به فریاد می‌آید.

برداشت: اگر تشنه‌ای به سراب دل‌بگرود و از آنجا به آب واقعی برسد، به سرعت از سراب دور می‌شود و به دنبال آب می‌گردد.

برداشت: فقرا هم از محبت طلا خوشحال می‌شوند، اما آن کسی که در دار ضیافت از آن استفاده کند، رسوا می‌شود.

برداشت: تا زمانی که طلا بر تو نشسته است، نباید از راه درست دوری کنی؛ زیرا که خیال ناپاک نمی‌تواند به تو آسیب برساند.

برداشت: از کتاب کلیله، داستانی را دوباره بخوان و در آن داستان، سهم و جایگاه خود را جست‌وجو کن.