بخش ۳۹ - کژ ماندن دهان آن مرد کی نام محمّد را صلی‌الله علیه و سلّم بتَسخر خواند

برداشت: آن کس که به تحقیر و تمسخر نام محمّد را بر زبان آورْد، دهانش به همین خاطر کج ماند.

برداشت: مرد اعرابی بازگشت و گفت ای محمّد، مرا ببخش. تو که دارای رحمت‌ها و دانش الهی هستی، لطف خود را شامل حال من کن.

برداشت: من به خاطر نادانی‌ام بر تو افسوس می‌خوردم ولی در واقع این افسوس را ندانسته به خودم نسبت می‌دادم و خودم را اهلش می‌دانستم.

برداشت: زمانی که خداوند بخواهد که عیب کسی را آشکار کند و آبروی او را ببرد؛ کاری می کند تا او به سمت طعنه زدن انسان های پاک تمایل پیدا کند (منظور این است که کسی که به انسانی عیبی را نسبت می دهد که در آن فرد وجود ندارد، روزی خداوند خود آن شخص را رسوا می کند)

برداشت: اگر خدا بخواهد که عیب کسی را بپوشاند، کاری می کند که او دنبال عیب و نقص دیگر مردم نباشد.

برداشت: زمانی که خدا بخواهد ما را یاری کند، در ما تمایل به تضرع و زاری را می آورد (گریه و زاری به درگاه خداوند در واقع توفیق اوست تا خواسته و دعای بنده را مستجاب کند)

برداشت: ای چقدر مبارک است چشمی که در تضرع به درگاه خدا پر اشک شده است و چقدر مبارک است قلبی که از شوری و شوق به خدا می‌سوزد.

برداشت: در پایان هر ناراحتی و گریه، معمولاً یک شادی و خنده انتظار می‌رود. شخصی که به خوبی مسائل را درک می‌کند و به نتایج آنها توجه دارد، انسان خوشبختی به شمار می‌رود.

برداشت: هر جا که آب جاری وجود داشته باشد، سبزه و سرسبزی خواهد بود و هر کجا که اشک‌ها ریخته شود، رحمت و لطف خداوند نازل می‌شود.

برداشت: چشم خود را مانند دولابی شفاف و ناآرام نگه‌دار تا از عمق وجودت، جوهر زندگی و دانش مانند خضر، نمایان شود.

برداشت: اگر به اشک و اندوه دلسوزی می‌کنی، پس بر کسانی که در دشواری هستند نیز مهربانی کن و به آن‌ها کمک کن.