بخش ۲۹ - اعتراض مریدان در خلوت وزیر

برداشت: همه گفتند ای وزیر، انکار نمی‌شود که ما چون سخن دیگران را می‌گوییم، نیستیم.

برداشت: چشم‌ها با اشک از دوری تو پر شده و جانم به درد و ناله می‌آید.

برداشت: کودک به خاطر وابستگی به پرستارش، نمی‌تواند با او بدرفتاری کند، اما اگر احساس ناراحتی کند، گریه می‌کند، حتی اگر نتواند تشخیص دهد که چه چیزی خوب یا بد است.

برداشت: ما شبیه سازهای موسیقی هستیم که تو بر ما نواخته‌ای. حالی که از ما می‌کشی، نشان‌دهنده‌ی غم و اندوه تو نیست، بلکه تو خود در این وضعیت احساس می‌کنی.

برداشت: ما مانند نای هستیم که آواز و نغمه‌اش از تو نشأت می‌گیرد؛ همچنین مانند کوه هستیم که صدایش از تو ناشی می‌شود.

برداشت: ما مانند مهره‌های شطرنج هستیم که در بازی برد و باخت موفقیت و شکست، همه‌چیز به تو بستگی دارد ای با صفات خوش.

برداشت: ما چه کسانی هستیم، ای محبوب؛ تو که جان جان ما هستی، تا زمانی که ما وجود داریم، با تو در ارتباط خواهیم بود.

برداشت: ما وجودهایی هستیم که در حقیقت عدم را تجربه می‌کنیم و هستی ما در وجود تو، که به عنوان وجودی تمام و نامیرا به شمار می‌آید، جلوه‌گر است.

برداشت: تمثیل نسبت وجود ما به وجود تو مانند حملات و حرکتهای شیرهایی است که بر پرچم نقش بسته است، آن شیر ها حرکت میکنند و به ظاهر تکاپویی دارند که ممکن است بتوان به تمثیل آن را حمله شیر دانست اما درواقع حرکت شیر منقوش روی پرچم از وزش باد است و حرکتی از خود ندارد. حرکت آنها نشانه از وجود بادی است که به پرچم میوزد و پرچم رابه حرکت در می آورد. ما نیز همه تکاپویمان از وجود تو ناشی میشود.

برداشت: حمله‌ی آن‌ها به وضوح محسوس است، و در عین حال، چنان که باد ناپیداست، خطراتی نیز وجود دارد که به آسانی قابل مشاهده نیستند. نباید این خطرات را نادیده گرفت و از آن‌ها غافل شد.

برداشت: باد و وجود ما به خاطر لطف و رحمت توست، هستی ما به طور کامل از خلقت و ایجاد تو ناشی می‌شود.

برداشت: لذت زندگی را به نمایش گذاشته‌ای، ولی آن را از نظر پنهان کرده‌ای. عشق تو به چیزهایی که وجود ندارند، نشان‌دهنده این است که خود را به آنها وابسته کرده‌ای.

برداشت: از لذت‌های مادی و ظاهری مثل می و جام فاصله بگیر و به نعمت‌های الهی و روحانی توجه کن.

برداشت: اگر بگذاری که کیت جستجو کند، نقشش را با هنرمند خلق می‌کند مانند نیرویی که کار می‌کند.

برداشت: به خود ننگر و به ما نگاه نکن، بلکه به بزرگ‌منشی و سخاوت خودت توجه کن.

برداشت: ما در آنجا نبودیم و خواسته‌ای از تو نداشتیم، اما محبت تو به خوبی به ما منتقل می‌شود و به نوعی از ما شنیده می‌شود.

برداشت: تصویر و خلاقیت به دست نقاش است و قلم نمی‌تواند به تنهایی کاری انجام دهد، مانند کودکی که هنوز در شکم مادر است و ناتوان از ایفای نقش خود می‌باشد.

برداشت: در برابر قدرت خالق، همه مخلوقات مانند افراد ناتوان در مقابل سوزن یک کارگاه هستند.

برداشت: گاهی به شکل دیو ظاهر می‌شود و گاهی به شکل انسان، گاهی موجب شادی می‌شود و گاهی باعث غم.

برداشت: دست نه تا به حرکت درآمده تا سخن بگوید و تا نفس بکشد و در سود و زیان تأثیر بگذارد.

برداشت: خدای بزرگ می‌گوید که تو تیر نینداختی، بلکه من بودم که این کار را انجام دادم.

برداشت: اگر تیر را پرتاب کنیم، این کار از ما نیست. ما فقط کمان و تیراندازیم، و سازنده و نیروی واقعی این عمل خداست.

برداشت: این وضعیت به اجبار نیست، بلکه به نوعی تقدیر و قضاوت می‌رسد. یادآوری این تقدیر تنها برای ابراز درد و اندوه است.

برداشت: گریه و زاری ما نشانه‌ای از نیاز و بی‌تابی ماست و شرمساری ما نیز نشانه‌ای از انتخاب و آزادی ما به حساب می‌آید.

برداشت: اگر اختیار و انتخابی در کار نبود، این شرم و خجالت چه معنایی داشت؟ و این احساس تأسف و حیای ما از چیست؟

برداشت: زحمت و سختی که شاگردان و استادان می‌کشند، برای چیست و چرا دل‌ها تحت فشار تدبیرها و تدبیر کردن‌ها آشفته است؟

برداشت: اگر بگویی که او از قضا و تقدیر غافل است، ماه حقیقت را در ابر پنهان می‌کند.

برداشت: اگر این صحبت را بشنوی و به آن توجه کنی، به‌راحتی از کفر عبور کرده و به دین و ایمان واقعی دست می‌یابی.

برداشت: گاهی اوقات احساس افسوس و نارضایتی بیماری است؛ اما در زمان بیماری، آگاهی و بیداری بیشتری داریم.

برداشت: زمانی که بیمار می‌شوی، تو از گناهانت عذرخواهی می‌کنی و به درگاه خداوند توبه می‌کنی.

برداشت: به نظر می‌رسد که زشتی کارهایت بر تو آشکار شده است، اما تو با نیت خوب می‌خواهی بار دیگر به راه بازگردی.

برداشت: تو قول می‌دهی که از این به بعد تنها به اطاعت من بپردازی و هیچ کار دیگری نمی‌کنی.

برداشت: بنابراین، مشخص شد که بیماری تو می‌تواند هوش و بیداری‌ات را افزایش دهد و به تو کمک کند.

برداشت: پس بدان این قانون را ای کسی که به دنبال اصل و حقیقت هستی، هر کسی که در دست توست، او به معنای واقعی تحت کنترل تو قرار دارد.

برداشت: هر کس که بیشتر بیدار و هشیار باشد، درد و رنج بیشتری را نیز متحمل می‌شود؛ و هر کس که آگاهی بیشتری دارد، از غم و اندوه بیشتر رنج می‌برد.

برداشت: اگر از سرنوشت خود آگاه باشی، باید گریه و زاری‌ات را ببینی و اگر به عمق بندگی و تسلط جبارانه زندگی‌ات واقفی، باید زنجیرهای فرمانروایی را حس کنی.

برداشت: کسی که در بند و زنجیر است، چگونه می‌تواند شادی کند؟ آیا اسیر می‌تواند به آزادی فکر کند؟

برداشت: اگر تو می‌بینی که فرماندهان شهر بر تو مسلط شده‌اند و تو در جایی محدود شده‌ای، این نشان‌دهنده‌ی آن است که شرایط برای تو سخت و دشوار است.

برداشت: بنابراین تو با افراد ضعیف بر سر قدرت نباش، چون طبع و رفتار افراد ضعیف با تو متفاوت است.

برداشت: اگر تو دلیل جبر او را نمی‌بینی، پس چیزی مگو. و اگر هم نشانه‌ای از آن را می‌بینی، باید با دیده‌ای عمیق‌تر آن را ببینی.

برداشت: هر زمان که به کاری تمایل داشته باشی، توانایی خود را به وضوح مشاهده می‌کنی.

برداشت: اگر در کاری که تمایلی به آن نداری، سعی کنی خواسته‌هایت را به زور به دست آوری، بدان که این از نشانه‌های خواست خداوند است.

برداشت: پیامبران در امور دنیوی تحت تأثیر قوانین و اجبارهای خاصی هستند، در حالی که کافران در زمینه‌های مذهبی و آخرتی به همان نحو تحت تأثیر این اجبارها قرار دارند.

برداشت: پیام این بیت به این معناست که پیامبران و فرستادگان الهی به کارهایی مربوط به معنویت و آخرت می‌پردازند، در حالی که انسان‌های نادان و جاهل بیشتر به امور دنیوی و مادی توجه دارند.

برداشت: هر پرنده‌ای به سوی چیزی که خودش با آن سازگاری بیشتری دارد پرواز می‌کند، یعنی او همیشه به دنبال چیزی است که به ذات و شخصیتش نزدیک‌تر است.

برداشت: کافران مانند موادی که در سجین هستند، به این دنیا آمده‌اند و برای آنجا جذابیتی پیدا کرده‌اند.

برداشت: پیامبران به مانند جنس برتر و پاک بودند و به سوی بلندای روح و دل‌های پاک جذب شدند.

برداشت: این موضوع هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد، اما ما بار دیگر داستان کامل را بیان می‌کنیم.