گفت حجتهای خود کوته کنید
پند را در جان و در دل ره کنید
در این شعر، شاعر از شنوندگان میخواهد که استدلالها و دلایل خود را کم کنند و به درون خود و حال درونیشان توجه بیشتری داشته باشند. او به عنوان یک فرد امین، حتی اگر حرفی بزند که نادرست به نظر برسد، خود را متهم نمیکند. همچنین، او به اهمیت کمال اشاره میکند و از زحمت و آزار بیفایده میگوید. در نهایت، او میگوید که از این خلوت بیرون نمیرود زیرا درگیر تفکرات و حالات درونیاش است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گفت حجتهای خود کوته کنید
پند را در جان و در دل ره کنید
گر اَمینم، متهم نبوَد امین
گر بگویم آسمان را من زمین
گر کمالم، با کمال اِنکار چیست
ور نیَم، این زحمت و آزار چیست
من نخواهم شد ازین خلوت برون
زانک مشغولم باحوال درون