بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن

برداشت: همه گفتند ای حکیم حیله‌گر، این فریب و ظلم را در مورد ما نگو.

برداشت: قدر و اندازه هر چیزی باید متناسب با توانایی‌ها و قدرتش باشد. نباید از آنچه که در توان یک موجود ضعیف است کار کشید و برعکس، بایستی منابع و انرژی یک موجود قوی را به درستی به کار گرفت.

برداشت: هر پرنده‌ای به تناسب اندازه‌اش، دانه‌ای مخصوص به خود دارد و هر پرنده‌ای غذایی متناسب با خود را پیدا می‌کند.

برداشت: اگر به کودک نان بدهی، به جای شیرش از آن نان، طفل بیچاره را بی‌غذایی رنج خواهی داد.

برداشت: زمانی که دندان‌ها درآید، فرد به دنبال نان و روزی خود می‌افتد و دلش به کار و تلاش برای تأمین نیازهایش ترغیب می‌شود.

برداشت: مرغی که پرهایش سالم نیست، وقتی پرواز کند، لقمهٔ هر گربه‌ای می‌شود.

برداشت: زمانی که پرنده‌ای پرواز کند، او به راحتی و بدون هیچ تلاشی می‌تواند هر دو حالت خوب و بد را تجربه کند.

برداشت: شما با حرف‌هایت می‌توانید دیو را خاموش کنید و گوش ما را به گوش‌گیرت مشغول کنید.

برداشت: گوش ما مانند هوش است و وقتی که تو سخن می‌گویی، این حس می‌شود. همچنین، وجود تو درخشندگی و عمق دارد، مانند دریا که در مقابل خشکی قرار دارد.

برداشت: با تو بودن برای ما از زندگی در آسمان هم بهتر است، ای ستاره! تو تا آنجا که هستی، روشنی‌بخش ما هستی.

برداشت: بدون تو، زندگی ما مانند آسمان تاریک و سیاه است، اما با تو، ای ماه روشن، این آسمان به شدت زیبا و پرنور می‌شود.

برداشت: در این بیت به ارتباط میان آسمان‌ها و پاکی روان اشاره شده است. صورت آسمان‌ها نمایانگر علو و بلندی است، در حالی که معنای علو حقیقی در پاکی و صفای دل نهفته است. به عبارتی، عرش آسمان‌ها نماد بلندی، اما بلندی واقعی در پاکی روح و روان انسان قرار دارد.

برداشت: بالا بودن و عظمت فقط به ظاهر اجسام مربوط می‌شود، در حالی که اجسام تنها نمایانگر معانی و نام‌ها هستند.