بخش ۴ - از خداوند ولی‌ّ التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حالها و بیان کردن وخامت ضررهای بی‌ادبی

برداشت: از خدا طلب ادب می‌نماییم و جویای یاری او در دادن نعمت «ادب» هستیم‌، زیرا بی‌ادب از لطف پروردگار بی‌نصیب است. (مصرع دوم همچنین اشاره است به بی‌ادبی ابلیس در برابر حق)

برداشت: شخص بی‌ادب نه‌تنها خود را محروم کرد بلکه جهانی را نیز با خود در عذاب می‌افکند.

برداشت: (مثل آنان که بی‌ادبی کردند) و زمانی‌که مائده و خوراک آسمانی و الهی بدون خرید و فروش و دردسر از آسمان می‌رسید

برداشت: در میان قوم موسی چند آدم بی‌ادب و ناسپاس گفتند «سیر و عدس کو؟»

برداشت: غذای آسمانی که بدون دردسر به دستشان می‌رسید به دلیل این بی ادبی، متوقف شد و از آن پس مجبور شدند با زجمت بسیار و کار در مزرعه به رزق و روزی خود برسند.

برداشت: (یا همچون) عیسی که از خدا طلب بخشش و یاری برای مردم کرد و خدا خوراک و نعمت‌ها، آماده و بر طبَق فرستاد.

برداشت: مائده از آسمان نازل شد آن‌زمان (که عیسی) گفت برای ما مائده نازل فرما!

برداشت: باز هم بی‌ادبان و گستاخان ادب را کنار گذاشتند و همچون گدا از سفره و خوان برمی‌داشتند (و ذخیره می‌کردند)

برداشت: عیسی به آنها خواهش‌کرد (که این کار زشت را نکنند) این نعمت آسمانی‌، دایمی‌ست و کم نمی‌شود (لازم نیست ذخیره کنید و حرص بزنید)

برداشت: زیرا بدگمانی و بداندیشی و حرص در نزد سفره و خوان یک سرور سخاوتمند، کفر و ناسپاسی است.

برداشت: از عمل زشت آن گداهای حریص، آن در‌ِ رحمت و خوان بر آنها بسته شد.

برداشت: بی‌بارانی و قحطی و خشک‌سالی در پی نبخشیدن زکات و حرص و مال‌اندوزی می‌آید، و بلاهای بد، به دلیل ناپاکدامنی و زنا در جامعه رخ می‌دهد.

برداشت: همچنین هرچه از بلا و غم و ناراحتی بر تو می‌رود و برایت رخ می‌دهد، آن از بی‌باکی و بی‌ادبی است. (بی‌باکی در اینجا منظور بی‌پروایی در انجام عمل زشت و گناه است)

برداشت: هرکه در راه محبوب و دوست بی‌باکی کرد، او مردان و انسان‌های شریف را راهزنی کرده است و او آدم ناجوانمرد و فرومایه‌ای است.

برداشت: آنچه که آسمان و فلک و جهان را پرنور کرده است ادب است؛ و از ادب است که فرشتگان‌، پاک و معصوم گشته‌اند.

برداشت: آفتاب از بی‌ادبی تاریک می‌شود، و عزازیل از بی‌ادبی مردود می‌شود. (عزازیل در اینجا نام دیگر ابلیس است)