من بعض معارفه افاض الله علینا انوار لطائفه

برداشت: بسیار خدای پاک و مقدس، که از هر ضد و نقیض و شکل و شمایل دور است و از نظیر و مثل بیرون است. او برتر از فناء و زوال است و از زمانی که همیشه بوده و خواهد بود. اوست که دل‌ها را می‌چرخاند و زمان‌ها و قضا را به دست می‌گیرد و حال‌ها را تغییر می‌دهد. نمی‌توان گفت کی و کجا، زیرا این عبارات به قدیم بار نمی‌تواند داده شود. این جهان بی‌نظیر و بی‌مانند است. آدم و نسل او را از خاک سفت و چسبنده خلق کرد، برخی از آن‌ها به نعمت و خوشبختی می‌رسند و برخی به عذاب و دوری. بعضی‌ها از آنچه که به عقب برمی‌گردد می‌نوشند و برخی در لباس قبولی قرار دارند. باید زبان‌ها را از اعتراض در گفتار محدود کرد. خداوند فرمود: «از آنچه انجام می‌دهد نمی‌پرسند و حال آنکه از آن‌ها می‌پرسند» و پروردگار ما از مباحثه و جدل پاک است. چگونه مخلوق می‌تواند در برابر او تعرض و سوال کند، در حالی که او زمانی وجود نداشت و سپس به وجود آمد، بعد از آن نیز نابود می‌شود و مانند جبال در حرکت است. «و تو کوه‌ها را می‌بینی که گویی ثابت‌اند، در حالی که همانند ابرها در حال حرکت هستند. این کار خداوندی است که هر چیزی را به بهترین شکل آفریده است». «هیچ معبودی جز او نیست» و او بزرگ و فراتر از هر چیزی است. پیامبر ما، محمد صلی الله علیه و آله، در زمان جهل و سیطره کفر و گمراهی مبعوث شد و برای امتش هم در گفتار و هم در عمل نصیحت کرد و راه‌های حرام و حلال را برای آن‌ها روشن ساخت. او در راه خدا جهاد کرد و تا زمانی که دریای باطل به پایان رسید، حق به تعادل و استواری رسید. درود بر او و خاندانش و بر دوستانش از جمله ابوبکر صدیق، که در راه خدا بسیار انفاق کرد؛ و عمر فاروق، که در طاعت خدا در برابر ترس‌ها ایستاد؛ و عثمان ذو النورین، که به تلاوت قرآن در صبح و شام ادامه داد؛ و علی بن ابی‌طالب، که بت‌ها را شکست و با دلاوران جنگید. او در هر حال دعا و بندگی‌اش را ادامه داد.