چهل و چهارم

برداشت: اگر ماه باشد یا زهره و یا فرقدی، از همه این‌ها، بهترین ستاره‌ای که در آسمان وجود دارد، خوشبخت‌تر است.

برداشت: تو از چرخ و آسمان این جهان بی‌رحم چه لطافت و زیبایی به دست آوردی؟ از کجا و چگونه به اینجا آمدی؟

برداشت: وقتی که صورت تو مانند ماه می‌شود و زیبایی‌ات به دل‌بر و قد بلند تبدیل می‌شود، دلم را می‌برد.

برداشت: عشق و دلتنگی که در وجودم بوجود آمده، از تو نشأت گرفته است و زیبایی و خوبی هم به خاطر توست.

برداشت: هر دل و فکر گمشده‌ای، هر چیزی که به تصور بی‌ارزش بیفتد، در تو وجود دارد.

برداشت: تو بهترین و باارزش‌ترین چیز در بین همه کشورها و سرزمین‌ها هستی و همچون تاجی بر سر هر پادشاه و هر شخص برجسته‌ای می‌درخشی.

برداشت: زمانی که نوبت آنها رسید، در چرخ گردون اقدام کردند و در این میان، لحظه‌ای را که به خودشان مربوط می‌شد، بر آنها گذراندند.

برداشت: هر کسی که به تو بدی کند و تو با خوبی پاسخ دهی، او از بدی دور شده و به خوبی نزدیک می‌شود.

برداشت: ای نگاه تو گنجینه‌ای از جواهرات است و خودت منبع نور و روشنی برای هر فردی هستی.

برداشت: این نوع توصیف‌ها و توضیحات برای عموم مردم مناسب است، زیرا چقدر صفات و شناخت خداوند را می‌توان به‌خوبی بیان کرد؟

برداشت: اگر آسمان به یکباره درخششی به وجود آورد، خورشید و سایر اجرام آسمانی بی‌فایده خواهند شد.

برداشت: عشق و شرم در حقیقت دو حالت متضاد از وجود و عدم هستند و هرگز نمی‌توانند با هم وجود داشته باشند.

برداشت: وقتی که عشق تو از دست برود و از خودت بی‌خبر شوی، حتی اگر یک روح هم داشته باشی تأثیر زیادی نخواهی داشت و کم‌ارزش خواهی بود.

برداشت: وقتی تو به نمایش می‌آمدی، مردم تحت تأثیر قرار می‌گرفتند و شاد و خراب و سرمست می‌شدند.

برداشت: ای دل من، باده بنوش و خودت را آزادانه ابراز کن، چون دیگر هیچ حد و حدودی برای تو وجود ندارد و تو فراتر از همه‌ی محدودیت‌ها شده‌ای.

برداشت: اگر محدودیتی هم وجود داشته باشد، آن هم گذران و زودگذری است. پس شاد باش و خوشحال بمان، چرا که برای همیشه از آنچه هستی، بهره‌مند خواهی بود.

برداشت: ای دل که پر از کینه بودی، حالا پاک و زلال شده‌ای. ای بدن کهن، تو نیز دوباره جوان و نو شده‌ای.

برداشت: همواره شاد و غرق در لذت باش و به خودت مشغول نشو. وقتی که به خودت برگردی، متوجه می‌شوی که تحت تاثیر و محدودیت‌ها هستی.

برداشت: روح مانند آب است و بدن مانند خاک. وقتی روح از خاک جدا می‌شود، به حالت آزاد و مجرد در می‌آید.

برداشت: تو در دل تاریکی بودی و در عمق مشکلات، اما اکنون درخشانی و به اوج موفقیت رسیده‌ای.

برداشت: او می‌خواست که نور تو خاموش شود، اما تو به مانند خورشید درخشان و درخشان‌تر شدی.

برداشت: جان تو مانند خفاش بود، اما حالا در این نور روشن شدی.

برداشت: یک همراه نزدیک آمد، دهانت را ببند تا ببینی که این دم، چه زمانی به تو نزدیک می‌شود.

برداشت: ای ساقی، جانم سفره‌ای از شراب و خوشی برپا شده است، اکنون وقت خوشگذرانی و لذت بردن است. زمان آن رسیده که سکوت کنم و از این لحظه بهره ببرم.