سی ‌و هفتم

برداشت: ای صدای جاودانه، ای کسی که آمده‌ای تا مرا بخوانی و به سوی خود فراخوانی.

برداشت: ما منتظر بودیم که تو بیایی و شادی را به همراه بیاوری، تو فرستاده‌ای هستی که به هیچ مکانی وابسته نیستی.

برداشت: برو و داستان آن بهار را بگو، مانند طوطی که در سرزمین شکر زندگی می‌کند.

برداشت: ما افسرده و رنگ‌پریده شده‌ایم از صدای نسیم خزان.

برداشت: ما را از نیرنگ و فریب این مرد مسن نجات ده و به آن جوانی که سرشار از انرژی و امید است برسان.

برداشت: آن شکر که باید شیرین باشد، حالا به زهر تبدیل شده است و نشانه‌های سردی و دل‌سردی را به همراه دارد.

برداشت: بیا و اقدامی بکن تا دست‌کم از ورطهٔ دشواری که در آن گرفتار شده‌ایم، نجات یابیم. تو خود بهتر از هر کسی می‌دانی که چه باید کرد.

برداشت: از این گیاهان زهرآگین که در خارج از ما هستند، موسی عهدم را به همراه شبانی رفتم.

برداشت: من در کنار تو امانت شعیب هستم، خواهش می‌کنم با مهربانی به ما رسیدگی کن.

برداشت: تا زماني که ما را به ساحل دریا و باغ زیبا ببری و خوشحال کنی.

برداشت: برای اینکه سرزنده و شاداب شویم، به زیبایی‌های همچون سنبل و سوسن نیاز داریم.

برداشت: این پیام‌آوران به خاطر شرم و خستگی روحی، از نگاه دیگران پنهان شدند.

برداشت: ای نور و روشنایی چشمان ما، تو همچون نوری هستی که جان ما را به خود می‌کشد.

برداشت: ما را از میخوارگی و حالت مستی بیرون نیاور، در حالی که هنوز از لذت آن بهره‌مند نشده‌ایم.

برداشت: طفلی که هنوز سه ماهه است و از شیر مادر جدا شده، مانند هلال ماه لاغر و نحیف به نظر می‌رسد.

برداشت: اجازه بده تا با مهربانی و محبت، روح و جانم را در آغوش مادرم پنهان کنم.

برداشت: وقتی صدای نالهٔ ما به گوش تو رسید، آن را به حساب نگذار که نشنیده‌ای.

برداشت: هر سیبی که هنوز نرسیده باشد، بر لب درخت به سختی در می‌آید و به نتیجه نمی‌رسد.

برداشت: از ترس این که مبادا از درخت بیفتد، بدون طراوت و پژمرده باقی مانده است.

برداشت: جان انسان از جسم بی‌جان هم کمتر نیست، چون عقل برگزیده مانند دایه‌ای است که با آن می‌توان به زندگی روح و معنا بخشید.

برداشت: من سه بوسه از تو می‌خواهم، ای کسی که بر چهره‌ام جادو کرده‌ای.

برداشت: برای اینکه امروز به توافق برسیم، باید تلاش کنیم، زیرا که خسته و دلزده‌ای و از ما دوری کرده‌ای.

برداشت: سکوت کن، زیرا محبوب نیکوکار ما دارای روح بزرگ و صفات برجسته است.

برداشت: توجه کن، خواب نرو که دزد و مردم بدخواه کلاهی را که از کنجکاوی بر سر داری، به سرقت می‌برند.

برداشت: این نفس تو موجب افزایش گناه و بدی شد و به مانند یک اژدها در آمده است.

برداشت: در شب‌های تاریک، آدم‌ها به کارهای ناپسند و نادرست مشغولند، در حالی که در روز باید برادری و دوستی را رعایت کنند و از دزدی و دروغ‌گویی پرهیز کنند.

برداشت: از کسی که صاحب علم و انصاف است، درخواست کن که راه درست را به تو نشان دهد.

برداشت: اگر رهبری و هدایت‌کننده‌ای وجود نداشته باشد، مخلوق چگونه می‌تواند در این دنیا وجود داشته باشد؟ آیا بی‌خدایی ممکن است؟

برداشت: جهان به خاطر بی‌عدلی و بی‌نظمی دچار مشکل و رنج است.

برداشت: بیماری و مشکلات دنیا تحت تاثیر قدرت و توانایی سلاح‌هاست و در نهایت، این سلاح‌ها می‌توانند باعث درمان یا برطرف کردن آن مشکلات شوند.

برداشت: زمان مبارزه بزرگ فرا رسیده است، ای صوفی، به پا خیز و آماده شو.

برداشت: از گرسنگی خود را به شهوت نزن و در گمراهی نرو.

برداشت: تن و جان درنهایت وابسته به یکدیگرند و از این رو بخشندگی و سخاوت درویش به معنای واقعی همین است. این اصل یعنی سخاوت باید در درون وجود انسان‌ها شکل بگیرد و به عمل تبدیل شود.

برداشت: به دل آتش برو و در آن بسوز، زیرا آتش حقیقتا می‌تواند ناخالصی‌ها را به طلا تبدیل کند.

برداشت: سکوت کن که آتش عشق شعله‌ور شود، و در این میان، ساقی به آتش تبدیل می‌شود و خدمتگزاری می‌کند.

برداشت: ما به عقل کم‌شنو سلام و خدمت زیادی می‌کنیم، اما او هنوز در سکوت و خاموشی به سر می‌برد.