سی‌پنجم

برداشت: آفرین بر دریا، آفرین بر زندگی، آفرین بر زیبایی و جمال و شکوه طبیعی.

برداشت: این بیت به نوعی رابطه عاطفی و احساسات عمیق را توصیف می‌کند. شخصی به دیگری اطمینان داده و از او درخواست می‌کند که دردی که دارد را با فرستادن یک شمع، که نماد عشق و نور است، کاهش دهد. این شمع می‌تواند نشانه‌ای از امید و روشنایی در میانه‌ی تاریکی‌ها باشد. به عبارت دیگر، او در پی این است که محبت و توجهی از طرف معشوق خود دریافت کند تا بر رنج‌هایش غلبه کند.

برداشت: ز شدت عشق او، آهن نرم و قابل انعطاف شده است. چه عشق شدیدی که مانند حرون، تند و بی‌تاب است.

برداشت: اما سرچشمه عشق او مانند باغ شکر و نخلستان‌ها از آب‌های فرات سرازیر است.

برداشت: لب‌های شیرین و زیبا، با جام در دست، به تو می‌گویند هر کسی را که بخواهی، برایش بگو: «بیا»!

برداشت: از هر لبی که بوی شکر می‌آید، تو با درویشی و آن شکر به نوعی زکات و بخشش است.

برداشت: اگر در بازی شطرنج پیروز شوی و شاه را شکست دهی، بخت نهان کجاست؟ چون ممکن است به ناگهان دچار شکست شوی.

برداشت: خدای بزرگ، چشمه‌ی نور ایمان و پرتوی زندگی توست. در این دنیا، تو مانند جایی پر از شادی و نشاط به نظر می‌رسی.

برداشت: چه خوشا شاهی لطیف و بی‌نظیر که جان‌ها از وجود او زندگی می‌گیرند.

برداشت: اگر تبریز دارای حبه‌ای از زو باشد، چه آسیبی به دارایی‌ها و گنجینه‌ها وارد می‌شود؟

برداشت: هزاران عابد و زاهد وجود دارند که به خاطر زهد و اعمالشان می‌توانند خون تو را حلال بدانند، در حالی که خودشان از نظر معنوی قابل قبول نیستند.

برداشت: چه نیکوست کعبه‌ای که جان بخش حاجیان است و چه خوشبخت است هر کسی که به آنجا رو آورد و حاجت خود را بخواهد.

برداشت: هر کسی که با تکبر و فخر از سر کوی کسی بگذرد، بر سرش تاجی قرار داده‌ای.

برداشت: با کمال میل و از روی رغبت، همهٔ مقاومت‌ها را کنار گذاشته و خود را به تو تسلیم کرده‌ام.

برداشت: ای نور بخش جان، خوشا به حال تو که روشنی‌ات نه از خورشید و ماه است و نه از چراغی.

برداشت: همه موجودات به نوعی تحت تأثیر و نمونه‌ای از وجود تو هستند؛ برخی از آن‌ها مانند عشری‌اند و برخی دیگر مانند خراجی.

برداشت: پروردگارا! ای نور دین! این ستایش من به خاطر مقام و جایگاه توست.

برداشت: آیا تبریز، باغی است که جان‌ها در آن قربانی می‌شوند و تو فرمانروایی می‌کنی بر جان‌ها و به بهای آنها استفاده می‌کنی؟

برداشت: اگر دل مانند برف تحت تاثیر آتش‌های تو قرار گیرد، نتیجه‌ای خواهد داشت.

برداشت: هر کس که جان و دلش زنده و پرنشاط باشد، همیشه در عشق و محبت تو می‌غلتد و با تو در ارتباط و نزدیکی خواهد بود.

برداشت: در آن بازاری که نفحات تو جریان دارد، یوسفان (مردان زیبا) به خاطر بی‌طرفی و بی‌توجهی، از خرید و فروش دور مانده‌اند.

برداشت: در آسمان، ستاره‌ای به نام عیسی وجود دارد که به طور مداوم و با تلاش به سمت ترقی و رفاهم پیش می‌رود و مانند نوید دهیدنده‌ای به تو بشارت می‌دهد.

برداشت: ملك ما به خاطر رضایت شاه است که او اوج بخشش و نیکوکاری است.

برداشت: اگر احسان و نیکی سخن بگویند، آن‌گاه مدح و ستایش او به سه‌هزار عبادت می‌رسد.

برداشت: اگر به اطراف خود گوش فرا دهی، متوجه خواهی شد که چه ندای روح‌نوازی در آن سوی جهان وجود دارد.

برداشت: دهان آفرینش از روزی که شگفتی و شادی را دید، بسته مانده است.

برداشت: او به همه می‌گوید که قسم می‌خورد: «ای کاش تا زمانی که هستی، چنین روزی را به دنیا نیاوری.»

برداشت: مدتی پنهان شو تا بازار زیبایانی که در آن هستند، کساد نشود و رونق خود را حفظ کند.

برداشت: من عشق را دیدم که در حالت بدی به زمین افتاده و خونین شده بود. از او پرسیدم: «چرا به این حال افتادی؟»

برداشت: آیا تو همه عاشقانی را که دلشان را به تو داده‌اند، به این راحتی نابود کردی؟

برداشت: او گفت: «چیزی دیده‌ام که اگر صد ماه در آتش بسوزد، ارزش آن را دارد.»

برداشت: خداوندی که نور وجودش مثل نور خورشید است! چه نوری دارد؟ آیا فرشته است یا پری، یا از نوع دیگری است؟

برداشت: ای دل، به تبریز برو و در عشق او غرق شو، مانند بنده‌ای که در چنگال عیوب و نقص‌های خود گرفتار است.