سی‌وچهارم

برداشت: جهان به گونه‌ای گسترش یافته که توصیف آن حتی از زبان‌ها نیز فراتر می‌رود و نمی‌توان آن را به آسانی بیان کرد.

برداشت: او زنده است و از مرگ نمی‌ترسد، به همین دلیل بهار زندگی‌اش را تحت تأثیر خزانی که ممکن است بیفتد، قرار نمی‌دهد.

برداشت: دیوارها و سقف‌های او داستان‌سرایی می‌کنند و سنگ و کاخ او به مانند اشعاری است که خوانده می‌شود.

برداشت: اگر جغد به آنجا برود، به طاووس تبدیل می‌شود و اگر گرگ به آنجا برود، به چوپان تبدیل می‌شود.

برداشت: رفتن به جایی، تغییر وضعیت و حالتی است، نه صرفاً جابه‌جایی از یک مکان به مکان دیگر.

برداشت: به دقت به بخارستان نگاه کن، با شنیدن اخبار و داستان‌ها، حال و هوای آن مانند گلستانی شده است.

برداشت: ببنید چگونه آن صخره که به‌جای مانده، در گذر زمان تغییر کرده و به سنگ قیمتی مبدل شده است.

برداشت: دست و صورتت را با آب بشوی تا پاک و تمیز شود، زیرا آشپزها سفره‌اش را برهم زدند و چه بسا از آن خوراکی باقی نمانده باشد.

برداشت: فرشتگان از دیوان مخلوقاتی مانند این نمی‌آفرینند؛ این نوع و همچنان آن نوع، ویژه انسان‌ها هستند.

برداشت: بسیاری از درختان را دیده‌ام که از زمین روییده‌اند، اما کی دیده‌اید که درختی از زمین به آسمان برسد؟

برداشت: وقتی که موجود زنده از موجود مرده بیرون می‌آید، آن زمان است که به روشنی می‌توان دید که جسم بی‌جان، دیگر زنده نمی‌شود و تنها کسی که می‌تواند درک درستی از این حقیقت داشته باشد، کسی است که آگاهی دارد.

برداشت: از یک قطرهٔ آب می‌توان فهمید که ممکن است چه قهرمان یا پهلوانی به وجود بیاید.

برداشت: من هرگز ندیده‌ام که از خیال و تصور چیزی بهشت یا جنتی به وجود آید.

برداشت: این غزل را به گونه‌ای دیگر توضیح بده و معنای آن را روشن کن.

برداشت: این جمله به این معناست که تو دری را به نمایش می‌گذاری که دارای صد چهره و جلوه مختلف است و از هر طرف به هزاران مسیر و فرصت دیگر نیز راه می‌دهد. به عبارت دیگر، نمایی که از تو به نمایش گذاشته می‌شود، همواره به سمت امکانات و گزینه‌های جدید باز است.

برداشت: اما از عزت، اصالت و غیرت در دل پنهان مانده و در درون خود بسیار راز دارد.