غزل شمارهٔ ۳۲۲۹

برداشت: ای ولی نعمت من و سلطانی که زیبایی‌ات بی‌نظیر است و هیچ‌کس در زیبایی تو قابل مقایسه نیست.

برداشت: تو مانند دریایی هستی که دنیا را در بر گرفته‌ای و پر از جواهر و مرجان‌هایی با ارزش هستی.

برداشت: بنیان آن بنده چنان ضعیف است که او و شکرش به هم فرو می‌ریزند.

برداشت: چگونه می‌توانم این بی‌رحمی را تحمل کنم در حالی که تو با وفا بودی؟ چگونه ممکن است با فراموشی مرا به این حال و روز بیندازی؟

برداشت: هر زمان که جدایی و دوری به وجود می‌آید، مانند نیش زدن یک مار دردناک و آزاردهنده است.

برداشت: سایه‌ی بستر گیسوانت مانند شکوفه‌های زعفران است، و اشک‌های تو مانند شراب سیاه و غلیظی می‌باشد.

برداشت: دل من در آرامش تو است و هیچ تمایلی غیر از عشق به شما ندارم.

برداشت: در دل شوق و اندوه، دشمنان من چقدر برادرانم را به خاطر من می‌گریند.

برداشت: این بیت به این معناست که تو در ارتباط با روح دنیا و وجود آن، همیشه حاضری و درک می‌کنی که این روح چه تاثیری بر زندگی‌ها دارد.