غزل شمارهٔ ۳۲۲۷

برداشت: ای ساقی، شراب را بگیر و ما را به نوشیدن وادار کن، زیرا من در برابر طعم کاسه‌ی شراب، توانایی صبر کردن ندارم.

برداشت: توجه داشته باش که باید به عرفان و تسلیم در برابر مقدرات زندگی اعتنا کنی؛ بی‌وقفه در تلاش باش و اگر به حالتی از هوشیاری رسیدی، آن را فرصتی برای تحول و تغییر بدان.

برداشت: مدت زمان نشئگی از جام بقا ادامه دارد، اما زمانی که هوشیاری فرا می‌رسد، هزاران فکر و وسوسه به سراغ می‌آید.

برداشت: به خدا، سرت را این‌گونه به سمت عقب می‌چرخانی که انگار در حال شادی و سرخوشی هستی، تا جایی که قهوه‌ی سرخش بر سرم بریزد.

برداشت: روح ما با نغمه‌های پنهان سیراب می‌شود و این سویدا را به یاد می‌آورد که شاداب می‌ماند.

برداشت: اگر تو را با جام جاودانگی سیراب کنند، حیات تو در خودت به گونه‌ای مشاهده می‌شود که انگار همیشه برقرار خواهد بود و تنها به نفس کشیدن وابسته نیست.

برداشت: به شادی و لذت زندگی را در کنار دوستانت بگذران و در هنگام صبح نوشیدنی‌ات را بنوش که به تو حیات و نشاط می‌بخشد.