غزل شمارهٔ ۳۲۱۵

برداشت: ای ساقی، جامی بیفشان و صفات مرا با آن فراموش کن.

برداشت: من همچون می‌گری‌ام که با آب فرات مخلوط نشده است.

برداشت: بیش از حد شادمانی کن و از زندگی لذت ببر، نگران سرزنش حسودان نباش.

برداشت: هرگز از افراد نادان و بدسیرت مست نشوید و خود را در میان انسان‌های شایسته و با فضیلت غرق کنید.

برداشت: برو و با عقل و درایت خود کار کن، سپس با توجه به ویژگی‌های ذاتی و فطری‌ات عمل کن.

برداشت: انسان‌ها با کمک روح مقدس، از وضعیت‌های سخت و دشوار نجات پیدا می‌کنند.

برداشت: در زندگی هیچ ترس و زوالی وجود ندارد، لذتی که از مرگ متاثر نمی‌شود.

برداشت: هیچ نوع امنیت و آرامشی وجود ندارد، حتی اگر امیدی به نجات نداشته باشم.

برداشت: تبریز، تو مرا در حالت سرزندگی و نشاط نگه‌داشتی وگرنه وجود من مانند مردگان است.