غزل شمارهٔ ۳۲۱۴

برداشت: ای مالک زمان و ای گشاینده بهشت معانی، تو مظهر قدرت و عظمت هستی.

برداشت: این بیت به این معناست که وجود و هویت انسانی تو، تمام ویژگی‌ها و خصوصیات اصلی‌ات را نمایان می‌کند و به امیدها و آرزوهایت امنیت می‌بخشد. به عبارت دیگر، آنچه در توست، حقیقت وجودی‌ات را نشان می‌دهد و باعث ایجاد آرامش در رویاهات می‌شود.

برداشت: من در جستجوی ملاقات تو هستم، اما تو در هر طرفی که بروی مرا راه نمی‌دهی و می‌گویی هرگز مرا نخواهی دید.

برداشت: این بیت به نوعی بیان کننده احساس دلشکستگی و ناامیدی است. گویا گوینده به محبوبش می‌نگرد و از اینکه او را از دست داده، دچار درد و رنج شده است. او می‌خواهد بفهمد چرا محبوبش او را با این حال تنها گذاشته است و حسرت روزهای شیرین با او را می‌کشد.

برداشت: علی حریف من است و از کسانی که به او وصل شدند، بازگشت نداشته‌اند.

برداشت: دروغگو، روحش کم به دیگران نزدیک می‌شود و روح من، بدون هیچ مکانی، به من نمی‌نشیند.

برداشت: به من کم لباس بپوشان و کم غذا بده و کم آب بده.

برداشت: در دل دوستان و محافل شاد، محبت و عشق به وفور جریان دارد.

برداشت: ای قلب، به خداوند قسم، بر من سخت نگیر و ای لسانم، سکوت کن.