غزل شمارهٔ ۳۲۱۳

برداشت: ای دوست! بگویید که بقا چه می‌گوید؟ من شراب کهنه را می‌نوشم.

برداشت: من با چشمان بیمار و ناتوان تو درمان می‌شوم و تو با یک نگاه کوچک می‌توانی به بیماری من پی ببری.

برداشت: عشق باعث می‌شود که عاشق در جستجوی معشوقش باشد، حتی اگر دور از او باشد. شخصی که در سفر است، همواره در آرزوی رسیدن به کسی است که ثابت و در مکان خود باقی مانده.

برداشت: شخصی که یک روز با خوشحالی تو را ببیند، به مانند باغی پر از نعمت و شادابی خواهد بود.

برداشت: عاشق قدیم خود را با عقل و درک عادلانه نمی‌توان شناخت.

برداشت: در جلوی تو باغستان‌های عزت و مقام قرار دارد، ای خوشبخت! که می‌خواهی در آنجا بمانی.

برداشت: آیا سعاد، دختر زمزمه‌ها، در روزی مستی در آن حریم به سر می‌برد؟

برداشت: تبریز و شمس و دین، به معنای ارتباط با فرهنگ و علم و معنویت هستند که در کنار شخصیت بزرگی چون مولی ذوالبهجة و والید الکریم قرار می‌گیرند. این عبارت به زیبایی از فرهنگ و تاریخ غنی این مناطق و شخصیت‌ها یاد می‌کند.