غزل شمارهٔ ۳۲۱۲

برداشت: این عبارت به بیان زیبایی و جذابیت دختران پرداخته و به نوعی توجه به زمان و جوانی را جلب می‌کند. گوینده از زیبایی و جاذبه‌ها صحبت می‌کند و به نظر می‌رسد که همگان را به تأمل درباره این زیبایی دعوت می‌کند.

برداشت: تنها کسانی از رحمت او بهره‌مند می‌شوند که به سراغ آب زلال و پاکش بروند و در این دنیا، تمامی چیزها به منزله ظرف‌هایی برای کالاهای ارزشمند محسوب می‌شوند.

برداشت: این بیت به نوعی به عظمت و طبیعت دوگانه انسان اشاره دارد. سجده و فروتنی در برابر کسی که در عین اوج و بلندی مقام، در عمیق‌ترین مقام معنوی نیز قرار دارد. به عبارتی، مقام والای انسانی می‌تواند گاه در ساده‌ترین و فروتن‌ترین حالت‌ها نمود پیدا کند. در نهایت، اشاره به شخصیتی دارد که در عالم معنا و اندیشه، صاحب مقام و معرفت بالایی است.

برداشت: ای تبریز، همیشه درخشان و در سایه‌ی تو، صبح و شب، سر به سجده آورده‌اند.

برداشت: سایه خدا بر تبریز است و این سایه بر اثر تصورات پریشان ایجاد شده است.

برداشت: من فراتر از ستایش‌هایم، که او بزرگ‌تر از آن است که توصیف شود، اما صبر من در زبانم نیست.