غزل شمارهٔ ۳۲۱۱

برداشت: نسیم صبح با شوق و طراوتی دل‌انگیز به ما می‌رسد و وقتی خبر خوشی به ما می‌رسد، دل‌هایمان را سرشار از خوشحالی می‌کند.

برداشت: لباس جد را بر من بپوشان که من از لباس جد عاری و بی‌پناهم.

برداشت: من در آتش عشق سوزانده شدم و حالا از تو نمی‌پرسم که کدام آتش من را می‌سوزاند.

برداشت: اما دلی با آتش شعله‌ور دارد که فریاد می‌زند، ای حذر، ای حذر.

برداشت: در این بیت شاعر به خیانت زمان و روزگار اشاره می‌کند و به زخم‌هایی که بر دلش به‌جا مانده فکر می‌کند. همچنین بیان می‌کند که انتقام و حقایق گذشته به سادگی در دسترس نیستند و بارها با چالش‌ها و دشواری‌ها روبرو شده است.

برداشت: هرگاه من در تو فنا شوم، در تو زنده می‌شوم؛ اگر تو در حال جریان باشی، تو همچنان در حال جاری بودن هستی.

برداشت: من در سایه‌ی یونس در شکم ماهی بودم و وقتی که عشق به من جان تازه‌ای داد، کمرم را شکستند.

برداشت: ای دوست، به چهره‌های من نگاه کن، اگر درست ببینی، با صمیمیت و صفا روی گونه‌هایم نقش بسته است.