غزل شمارهٔ ۳۲۱۰

برداشت: ماه مبارک رمضان با نعمت‌های فراوان به تو روی آورده است، پس با شکرگزاری و تسلیم به خداوند برخورد کن، هرچند که حسودان نخواهند خوشحال شود.

برداشت: ای که در زندگی خود به شادی و سرور می‌پردازی، هر روز را همچون عید جشن بگیر و عمر جاودانه‌ات را در نعمت‌ها و خوشی‌ها سپری کن.

برداشت: به خاطر عشق و دوستی که از سوی پادشاه نسبت به تو وجود دارد، همیشه برایت تبریکات و شادباش‌ها فرستاده می‌شود.

برداشت: تشکر و قدردانی بارها و بارها از بهترین نعمت‌ها و بخشش‌ها که به ما رسیده است.

برداشت: باران و باران و باز هم باران، برای فراوانی و بخشش بعد از بخشش و فراوانی.

برداشت: و جامی را به ما داده‌اند، که مایع شفافش زیر پوست‌های ما نمایان است.

برداشت: چشمه‌ها به سوی شرق و غرب می‌جوشند، همچون نهرهای بهشت که هیچ‌گاه stagnant نمی‌شوند.

برداشت: شوق و نشاط جوانی مانند آتش پر تندی است که به لطف سرنوشت روشن است و از خاموشی آن هیچ ترسی وجود ندارد.

برداشت: ای روح من! بی‌تابی کن و یا جانم، خواسته‌ات را بگو، با جدیت به تو بازگردم.

برداشت: زمین خدا وسیع و فراخ است و به سوی پروردگاری برو می‌کند که نسبت به مهمان‌ها رحمت دارد.

برداشت: خداوند ما را فرا می‌خواند: به سوی ما بازگردید، با تمام وجود به وعده‌هایتان وفا کنید.

برداشت: از دوری و پرهیز از ملاقات من، در نزد من وجودی است که در آن وجودی دیگر و باز هم وجودی دیگر وجود دارد.

برداشت: در این جمله به این نکته اشاره شده است که چیزی که من خواهان آن هستم، در دسترس من قرار دارد و هیچ‌گونه مخالفتی با وعده‌هایم وجود ندارد. یعنی آنچه که می‌خواهم، بدون شکست و مشکل محقق می‌شود و شرایطی برای نقض وعده‌هایم پیش نمی‌آید.

برداشت: من از گفتن بعضی چیزها خودداری کردم، چون هر چیزی را که باید می‌دیدم و می‌شنیدم، تو قبلاً دیده و شنیده‌ای.