غزل شمارهٔ ۳۲۰۸

برداشت: در عشق، خواب و آرامش من وجود دارد و بیایید تا در این عشق بیشتر غرق شویم و شادی و کرامت بیابیم.

برداشت: ما را دعوت کرده است کسی که فراتر از مرزها و محدودیت‌هاست، او از دیده‌های محدود و آهنین فراتر است.

برداشت: ما را دریایی از آب فرات دعوت کرد، اما ما تیمم با خاک را انکار کردیم.

برداشت: خالق همه چیز ما را دعوت کرده است و هر چیزی که دور به نظر می‌رسد، در برابر ما کوچک و قابل دسترس می‌شود.

برداشت: ما هر چیزی را فراموش کرده‌ایم، وقتی که مقام‌هایی را یادآور شدیم که فراتر از آنچه می‌توان دید هستند.

برداشت: آغاز و پایان همه‌چیز در دست اوست و روح با نشاط و شادابی در موضوعی نو و تازه حرکت می‌کند.