غزل شمارهٔ ۳۲۰۷

برداشت: خداوند مرا با نوشیدنی خوشمزه‌ای سرمست کرده است و ساقی با لذت و مهارتی که دارد، مرا به طور کامل غرق در طعم و عطر آن کرده است.

برداشت: ای قهوه‌ی احترام و ارجمندی، تویی که بآرامش می‌کنی دل‌نگرانی‌هایم را. من به اینجا نیامدم جز برای اینکه رازهایم را به من نشان‌دهی.

برداشت: عشق به من سختی زیادی وارد کرده و جوانی‌ام هرگز درمان نمی‌شود. با این عشق، عمر من بالا رفت و به آرزوهایم دست یافتم.

برداشت: ای ساقی، برای تو نیازی نیست که برای من خوشحالی و شادی بیاوری. من به دست آوردن ماندنی دارم و دلخواه من از توست. پس به سوی من نیا، زیرا من به تو نیاز دارم.

برداشت: آنکس که با تو با مهربانی برخورد کند، خوشبختی را می‌یابد و کسی که به شما نزدیک شود، آسیب نخواهد دید.

برداشت: این حال و احوال دور و بر ماست و به چشم ما می‌آید. زیبایی ما همچنان باقی‌ست و از نورانی بودن ما نشأت می‌گیرد.

برداشت: ای کسی که یا صدای منی، یا روشنی زندگی‌ام، یا تلخی و شیرینی‌ام، یا راهی برای من، یا روح و جان من. بی‌تو من هیچ‌کس نیستم.