غزل شمارهٔ ۳۲۰۶

برداشت: با نگاهی به من خندیدی، گفتم که اینگونه من را در محضر خود محترم شمردی، گفتم که اینگونه.

برداشت: امیر عشق به کمک من آمد و از من خواست که او را یاری کنم؛ من به او گفتم که این چنین است.

برداشت: مرا زیبایی‌اش مسحور کرده، نورش مانند هلال ماه بر من تابیده و مرا در حالت خوشی فرو برده است. به او گفتم: «اینگونه است.»

برداشت: کسی که در نزد ما زندگی می‌کند، از آتش ما نیز بی‌نصیب نمی‌ماند. او با ده برهته ما را حیرت‌زده می‌کند، و من به او گفتم: همین‌طور است؟

برداشت: چهره‌اش مانند نور در شب تار است و امیدم از لطف او راستین است. هنگامی که به او نگاه کردم، گفتم: "آه، چنین است حال من."

برداشت: دل من چون جامی بزرگ پر از غم و سختی است که با می شادی خود را به دست آورد. به او گفتم که این چنین است.

برداشت: من در تبریز، شمس‌الدین، صدای ناله‌ام را می‌شنود و با غذا به من احترام می‌گذارد. به او گفتم که همین‌طور است.