غزل شمارهٔ ۳۲۰۵

برداشت: روزنه دل! آه چقدر زیبا و خوش‌نما هستی، آیا تو همان روزنه‌ای نیستی که به خاطر یارم به وجود آمده‌ای؟

برداشت: ای عمر، ای درخت خرما، آیا اجازه می‌دهی به سوی میوه‌های تو بروم تا تو را به دست آورم؟

برداشت: اگر در آن خانه نیستی، پس چرا چنین نور و روشنی را به نمایش می‌گذاری؟

برداشت: هر چراغی روزی خاموش می‌شود، جز تو ای اصل و ماهیت واقعی.

برداشت: هر آنچه در دنیا اتفاق می‌افتد و تغییر می‌کند، قانون و قضا و قدر است؛ اما تو کسی هستی که اصل و ریشهٔ جاودانگی و ماندگاری را به وجود می‌آوری.

برداشت: ای نفس، حرص و طمع را در خود جای نده و به آن وابسته مشو.

برداشت: چرا غذایی را که در دام است می‌خوری؟ چرا به چیزی که سرد و بی‌حالت است ضربه می‌زنی؟

برداشت: نوشیدنی خواسته‌هایت تو را مسموم می‌کند و ترفندهای دشمنان در کمین‌اند.

برداشت: سختی و ناپایداری دنیا مانند کمان است که بر روی پر عادت کرده، بر اثر فشار تیر می‌تواند به سمت خطر برود. از این رو، در چنین وضعیتی، چرا باید احساس امنیت کنیم؟

برداشت: زندگی به پایان رسیده و زمان به تنگی افتاده است، ای نیکوکار، دست کسی که در حال هلاکت است را بگیر.

برداشت: اگر همه‌ی دنیا و مملکت‌ها به من تعلق پیدا کنند، با این حال بدون تو من خود را فقیر می‌بینم و غنی نمی‌شوم.

برداشت: غیر از نور چهره‌ات هیچ چیز دیگری را نمی‌خواهم و به جز عشق تو هیچ چیزی برایم ارزش ندارد.