غزل شمارهٔ ۳۲۰۱

برداشت: خدایا، ای ساقی محفل، مرا بشنو و به سوال من پاسخ بده و از حال و روزم خبر بده.

برداشت: گفتند که تسلی بخش است، اما هرگز عشق جلوه‌ای از عظمت الهی نیست.

برداشت: عشق هنری است، اشتیاق دنیایی دارد، شراب آرزویی است و حبس حالتی از مستی.

برداشت: عشق واقعی همانند دریایی عمیق و وسیع است که در آن روح و جان مردان زنده است.

برداشت: شما برای من آرامش و سلامتی هستید، شما داروی دردهایم، شما امید من هستید و شما کمال و تمام من به حساب می‌آیید.

برداشت: عشق در دل نهفته است و امن و امان دارد. خداوند حافظ آن است، پس چرا نگران نباشی؟

برداشت: عشق مانند شعله‌ای است که در وجود انسان می‌سوزد و اسیر انتخاب‌های سخت و خطرناک است. در این میان، انسان به یادآوری می‌رسد که همیشه در پیشگاه چالش‌ها و مبارزات قرار دارد.

برداشت: گفتم: "به من زمان و مکانی برای قدم زدن نشان بده." او پاسخ داد: "اینک، اما تو در حال حاضر در شرایط و محدودیت‌هایی هستی که مانند یک کیسه، تو را مهار کرده است."

برداشت: دست از مشکلات و محدودیت‌ها بردار و خودت را آزاد کن تا بتوانی زیبایی‌ها و خوشی‌های واقعی را تجربه کنی.

برداشت: در مسیر زندگی، پای خود را نزنید، چرا که ممکن است پرنده‌ای با بال و پرش در آنجا باشد.

برداشت: گفتم: «عاشق می‌تواند همراهی را ببیند» او پاسخ داد: «نه، اگر سوال من باشد»

برداشت: گفتم: «تو بی‌گناه را بکش» گفت: «این چنین است که باید با نیکوکاران رفتار کرد.»

برداشت: گفتم: «از آن عسل چه بنوشم؟» گفت: «موم را نخور، تا زمانی که آن را نمالی و آماده نکرده‌ای.»

برداشت: صبح بخیر، در جستجوی موفقیت باش و بالهایت را بگستر. زیرا کاخ، بلند و باشکوه است.

برداشت: مثل نا، می‌نالی و از غم سخن می‌گویی! هر کسی که می‌نالد، حقیقتاً بیناست و می‌داند چه می‌گوید.

برداشت: ما در تاریکی شب به گنجی دست یافتیم، اما وقتی وارد شدیم، امواج شب‌ها ما را در برگرفته بودند.

برداشت: شبانگاهان به دنبال خواسته‌هایش می‌گردد تا اینکه به خوبی به تو برسد.

برداشت: شب مانند ستاره‌ها در آسمان در حال چرخش است و زیبایی‌اش به اندازه دریاهای سرخوشی و شادی است.

برداشت: من پیامی دارم، اما دلم گرفته است، ای خدا، مرا از این کسالت و خستگی رهایی بده.

برداشت: اگر از شراب نوشیده باشم و طعمی از آن گرفته باشم، حتی اگر فقط به اندازه دمی باشد، باز هم به خوبی می‌دانم که احساس می‌کنم.

برداشت: وقتی که به عمق فکر و احساساتت نگریستی، می‌فهمی که گاهی در پاسخ دادن یا پرسش کردن سردرگم می‌شوی.

برداشت: من به شدت intoxicated و مست هستم، آیا به خودم خوشحالم یا اینکه تو نمی‌دانی چطور حال من است؟

برداشت: عزیزم، بیا پایین و از بلندی پایین بیا تا اینکه به وصال من نائل شوی، زیرا خانه خالی است.

برداشت: گفتم: «به حرفم گوش کن، رازی از من بنده بپذیر» او پاسخ داد: «سکوت کن، ای کسی که سخن می‌گویی!»

برداشت: گفتم: «خاموشی سخت است» او پاسخ داد: «ای صاحب سخن، صبر کن، این دردها بزرگ هستند.»

برداشت: کسی نیست که رازها را بداند، پس بهتر است ساکت باشی. خدا داند و خدا بالاتر.