غزل شمارهٔ ۳۱۹۵

برداشت: خودت را مانند شیشه در هم بشکن و دلت را به عشق بسپار، زیرا در این حالت است که می‌توانی نام نیک و یاد خوبی از خود به جا بگذاری.

برداشت: با شوق و ذوق، مانند یک پارچ آب بنشین. اگر هم نمی‌نشینی، مثل کوزه‌ای باش که در هنگام ایستاده بودن، در دست همگان است.

برداشت: عقل تو باعث محدودیت و قید و بند توست، اما عشق تو مایه افتخار و سربلندی‌ات است؛ عقل در حالت ملامت و سرزنش است، ولی عشق در حال جشن و شادی.

برداشت: پرنده در حال آوازخوانی است، شب در حال فرار است و صبح به آرامی در دل تاریکی جلوه‌گر شده است.

برداشت: عشق دیگران جز این نیست که ما را به درد می‌آورد؛ حتی رئیس هم جان خودش را برای محبوبش می‌دهد و غلام نیز جانش را فدای او می‌کند.

برداشت: دل را به آتش کشیدی و خون را به شراب تبدیل کردی، آیا من جانم فدای تو، ای سرور همه موجودات؟

برداشت: از فکر و خیال دست بردار و به خوشی بپرداز، تا بتوانی از شراب قدیمی لذت ببری و به حالت پایدار و متعادل دست یابی.

برداشت: شراب نخورید و آتش به جان نوشیدنی‌تان نزنید، زیرا در اینجا پختگی و کمال به وجود آمده و دیگر جایی برای ناپختگی نیست.

برداشت: بگو هر چه می‌خواهی، تو فرمان‌روایی و سروری. سلامتی تو به خوبی است، یا عزیزم، یا کسی که به صلح مشهور است.

برداشت: وقتی که شراب در حال رقص و شادی است، مانند پشه‌ای است که از غم دوری می‌کند. به شما می‌گویم که به مست‌ها خرده نگیرید، چرا که آن‌ها افراد شریف و نیکوکار هستند.

برداشت: تبریز همیشه شاد و خوشحال باشد، چون نور و روشنایی شمس دین در آنجا می‌تابد، جایی که او از شرق و غرب حمایت می‌کند.