غزل شمارهٔ ۳۱۹۴

برداشت: زمان تو خوش باد ای محبوب، به حق یاری، به قلب دلتنگ من رحم کن و در مشکلاتم یاری‌ام کن.

برداشت: دل را مانند خار نکن، از ما دوری مگزین، ای امید جان، در سرای عشق بمان و جدل نکن.

برداشت: ای ساقی خاص، که روح را به نشاط می‌آوری، در بامداد شراب، شب گذشته رفته و ماه در پس پرده پنهان شده است.

برداشت: ای کسی که هوش ما را به تسخیر خود درآورده‌ای، یاری کن و بر دوش ما فرشته‌ای بگمار تا ما را از شراب خمار سیراب کند.

برداشت: تو مار را از بین بردی و به نوشیدن شراب واداشتیش، حتی بدی‌ها و رازهایی که در دل داشتم را فاش کردی.

برداشت: ای پادشاه تمام خوبی‌ها و زیبایی‌ها، تو همچون لیلی در شب‌ها و نور روز هستی.

برداشت: ای راز کوه سینا و نور چشم بصیرت، تو بزرگ‌ترینی در وجود ما، پس بر کوچک‌ترهایت رحم کن.

برداشت: زمان جنون فرارسیده است، و ما به شدت در حال مستی و شیدایی هستیم. ای کسی که عقل‌ها را سرمست می‌کنی یا ای کسی که آرامش و وقار را می‌زنی!

برداشت: ناگهان شخصی با هنر سخن‌وری به میان جمع آمد و صحبت‌هایش مانند موجی به گوش همه رسید. او با صدای بلند و واضح سخن می‌گفت و می‌توان گفت که تنها اوست که بهترین و زیباترین آواز را دارد.