غزل شمارهٔ ۳۱۹۱

برداشت: مردی شیک‌پوش و محترم در نیمه‌شب بر بام تو نشسته است و تو را صدا می‌زند. چه کسی را می‌خواهی؟

برداشت: گاهی سیاه‌پوش و عصا به دست هستم، گاهی هم با عمامه و نیزه در دست، که من یک غریب و دور از وطن هستم.

برداشت: هرگاه به جایی برسی که با فرهنگ و زبان عربی آشنا باشی، به راحتی می‌گویی که همه چیز در دنیا را در پیراهن من پنهان شده است.

برداشت: با فلسفه به خودت آگاه باش و بدان که نشان دادن حقیقت وجودی‌ات چه ضرری برایت ندارد. تو در مسیر دوست‌داشتن و یاری کردن هستی و اینها را در خود حفظ کن.

برداشت: اگر چنین هستی و چنین می‌نمایی، تو جان من و روح هر زبانی هستی. هر طور که بخواهی، بگو، ای شاه، تو دارای لب‌های شیرین هستی.

برداشت: این جمله به این معناست که تو در بین افرادی قرار داری که نمایانگر حقیقت و نور هستند، ممکن است خودت حقیقتی باشی یا یکی از فرشتگان یا پیامبران.

برداشت: تو نه به این شکل هستی و نه به آن صورت، فقط جلوه‌ای از عشق هستی. با کدام گروه و در کدام کاروان حاضر هستی؟

برداشت: وقتی که بابت غم‌هایم ناراحت می‌شوم یا به حال دل زار خودم رحم می‌کنم، می‌پرسم: ای دل بیچاره، چرا در این وضعیت سخت و پراضطراب به سر می‌بری؟

برداشت: دل می‌گوید: «برو! من از کجا آمده‌ام و تو از کجا آمده‌ای؟ من دلم تو را در یک قالب قرار داده‌ام، حالا تو به آن قالب توجه کن.»

برداشت: رنگ‌ها تنها جنبه ظاهری ما را تشکیل می‌دهند و استعدادها و سلیقه‌های ما به عمق وجودمان مربوط می‌شود. آیا می‌توان فقط با ظاهری یکسان، به یک نوع فکر و عقیده مشترک رسید؟

برداشت: شما در کنار عزیزانتان هستید و شب‌های شما به روز تبدیل شده است، دیگر شب‌ها برای شما بی‌معنا شده‌اند.

برداشت: من به آرامش و سکوت روی آورده‌ام و به تو که از وجود من می‌ترسی و به لرزه افتاده‌ای، بدون نیاز به کلمات آموزش می‌دهم.

برداشت: شمس تبریزی همچون خورشید از شرق بر می‌آید تا حقیقت را از دل پوشش‌های کفر و حیرت بیرون آورد.