غزل شمارهٔ ۳۱۸۸

برداشت: اگر در حال قرعه‌کشی هستی، مرا از فنون و مهارت‌هایم دور کن، زیرا دیوانه شده‌ام و از جنونم چیزی نگو.

برداشت: من نمی‌دانم تو چطور هستی و چه احساسی داری، اما وضعیت ما به گونه‌ای نیست که بشود به آسانی درباره‌اش صحبت کرد.

برداشت: آدم‌ها دنیا را به عنوان یک کالا و فرصت می‌شناسند، اما من که طعم عشق را چشیدم، می‌دانم که دنیا فقط یک نوع وابستگی است.

برداشت: نگران دشمن نباش و خیال‌ت راحت باشد، چونکه آن عشق بزرگ چنان‌قدر زیاد است که تو را نجات می‌دهد.

برداشت: پس برای خلق چه جای بروز و ظهور من است و چه ارتباطی بین من و خلق وجود دارد؟

برداشت: اگر عشق من در دل آرام شود، دیگر چگونه می‌توانم این افراد بیرونی را ببینم؟

برداشت: تا زمانی که عشق در دل من غلیان دارد، امید نداشته باش که من آرام بگیرم یا ساکت شوم.

برداشت: ای نفسِ ملامت‌گر، سکوت کن؛ زیرا با ندا دادن خود، تو نیز در گمراهی به سر می‌بری و مرا هدایت می‌کنی.

برداشت: ای عاشق، در این عشق گمراهی وجود دارد، و ای نوشنده، عشق می‌تواند ویران کننده باشد و همچنین می‌تواند دژ و پناهگاه انسان باشد.

برداشت: عشق همچون یک کشتی سلطنتی است که در این دریای پر از خون، یک ناخدای ماهر آن را به جلو می‌برد.

برداشت: از فتبریز و شمس‌الدین درخواست می‌کنم که مرا به مقصدم برسانند و کمکم کنند.