غزل شمارهٔ ۳۱۸۶

برداشت: ای خوش‌چهره، کمی از ناراحتی‌های خود بکاه، چرا که تو از ریشه‌های ارزشمندی هستی.

برداشت: اگر خیال فریبنده‌ای بیاید، به خوبی می‌داند که تو مغرور و فریفتنی.

برداشت: زخمی که از سیلی به قلبش وارد شده را فراموش کن و از یاد ببر، تا دیگران عبرت بگیرند و از فضولی دست بردارند.

برداشت: اگر به بداندیشی و خیال‌های نادرست فکر کنی، آن‌ها نشانه‌ای از وسوسه‌های شیطانی هستند. بنابراین، به او نصیحتی کن که از این افکار خودداری کند و به راه درست برگردد.

برداشت: در تو خیالی وجود دارد که تو را به سمت خود می‌کشاند و دچار توهم و افکار ناخوشایند می‌سازد.

برداشت: در این دنیا، خیالی وجود دارد که به روشنی خورشید است و خیالی دیگر که مانند شب تاریک و بی‌نور است.

برداشت: اگر با محبت و احترامی صمیمانه به کسی نزدیک شوی، ممکن است او را به شک و تردید بیندازی و باعث شود که از اصول و باورهای خود فاصله بگیرد.

برداشت: برای تو مهمانان در انتظارند، سبک­تر راه برو، چرا در مولد طبیعی می­رنجی؟

برداشت: خیالاتت مانند اسب‌هایی هستند که بر روی آن‌ها سوار شده‌ام! در چگونگی بیان آن‌ها دقت کن.

برداشت: خاطرات و تصورات گمراه‌کننده، دروغ‌هایی هستند که خداوند، پروردگار من، آن‌ها را به افول و زوال می‌کشاند.

برداشت: خوشا به حال کسی که بر فطرت خود تسلط می‌یابد و قبل از آنکه گرفتار مشکلات و سختی‌ها شود، بر آن غلبه می‌کند.

برداشت: خداوندا، دل من را از هر نوع کینه و تردید پاک کن.

برداشت: خداوند ما را با کلامی زیبا و منظم به سخن واداشته است.