غزل شمارهٔ ۳۱۸۴

برداشت: کسی که دارای صفات خدایی باشد، از او جان‌هایی که جاودان‌اند به دست می‌آید.

برداشت: هر روز چندین بار در درگاه او به صدا درمی‌آید که او دارای مقام بزرگی است.

برداشت: اگر ندا و صدا از آن سوی برآید، همه موجودات از خود رهایی خواهند یافت.

برداشت: زمین هرگز نمی‌تواند کسی را که روحش به ارتفاعات آسمانی پرواز کرده، محدود کند.

برداشت: اگر لطف و رحمت خدا بر تو نازل شود، چرا نگران باشی که در عبادت و اطاعت خود کم‌کاری کنی؟

برداشت: در آن مکان چه عبادتی ارزش دارد؟ زیرا که زیبایی او جان را از دل می‌برد.

برداشت: به جای اینکه راستگویی و صداقت را در نظر بگیرند، خیانت‌ها و نیرنگ‌هایی که انجام داده‌ای را در اولویت قرار می‌دهند.

برداشت: اگر با تمام وجود کسی را دوست داشته باشی، حتی اگر آن شخص ارزش خاصی نداشته باشد، برای تو اهمیت و بهایی نخواهد داشت.

برداشت: خداوند صاحب رازها و اسرار، به کسانی که شایستگی دارند، دانش و بصیرت ویژه‌ای عطا می‌کند.

برداشت: اگر روی تو تغییر کند و دچار زشتی شود، به هر شکلی که از دیگران خواسته‌ها و درخواست‌های فراوانی بکنی، باز هم به بهشت نخواهی رسید.

برداشت: شمس‌الدین تبریز برای من بسیار عزیز و محبوب است، و من هرگز نمی‌خواهم از او جدا شوم.

برداشت: فراق و دوری از او باعث شده که من به شدت احساس حبس و اسیری کنم، اما با این حال، امیدوارم روزی از این دوری آزاد شوم و بتوانم دوباره او را ببینم.

برداشت: این بیت به این معناست که روح و جان او به قدری گسترده و فراوان است که عقل و خرد کل نمی‌تواند به او برسی و به درستی درباره‌اش قضاوت کند. به عبارت دیگر، عمق و وسعت وجود او فراتر از فهم انسان‌هاست و نمی‌توانند به طور کامل او را درک کنند.

برداشت: سپاس بسیار از خداوند که جانم به عشق چشم او زندگی می‌کند.

برداشت: پس از ستایش و شکرگزاری بسیار، سپاسگزارم از آنچه به من نشان داد خالق آسمان‌ها.

برداشت: منبع تمام نورها از یک گنج نهان و پنهان است که در تاریکی وجود دارد.

برداشت: به آنها از رازها عطا کرد و به واسطه‌ آنها از همه بلاها نجاتشان داد.

برداشت: و افرادی را به عشق آزاد زنده می‌کنم که در برابر حملات بیماری مقاومت کرده‌اند.

برداشت: من از تو می‌خواهم که روزی به من خبر خوبی بدهی، که روح من از قید و بندها آزاد شود.

برداشت: من در جستجوی فضایل و ویژگی‌های آنان بودم که به وضوح و زیبایی درخشان دیده می‌شوند.

برداشت: شمس‌الدین روزی در دل خود احساس زندگی و شادابی کرد که همیشگی و پاداش‌دهنده بود.

برداشت: زمانی که برکت و شانس به من روی می‌آورد، به خاطر احترام و عظمت آقایی که دارم، به خاک می‌افتم.

برداشت: به من نشانه‌ای از عشقی دائمی و ابدی هدیه داد که در جاودانگی‌ام باقی بماند.

برداشت: علم تو نشان‌دهنده‌ی آغاز عشق و تمامیت یک دولت در پایان آن است.

برداشت: هیچ سایه‌ای بر ما نمی‌افتد، پس این همه آرزو و آرزومندی من به یکباره از بین می‌رود.

برداشت: این گفته به این معناست که با وجود تمام بدگویی‌ها و توهین‌ها، توجه و عنایت او به من عمیق و گسترده است، در حالی که من به خاطر آرزوها و خواسته‌هایم غرق در مشکلات و چالش‌ها هستم.

برداشت: روح ما مانند آبی زلال است و کلام ما از خون سرچشمه می‌گیرد.