غزل شمارهٔ ۳۱۸۳

برداشت: ای جان، تو چقدر زیبا و دلنشینی! همچون فرزند یعقوب که خرابی‌ها و ناآرامی‌ها را به وجود می‌آورد، تو نیز برای جان‌ها مطلوب و خواستنی هستی.

برداشت: تو روح و جان ما هستی، و نشانه‌های وجودی تو به معنای واقعی، مظهر آشفتگی و هیاهو در دنیا است.

برداشت: وقتی جامی از شراب نوشیدم، بلند می‌شوم و به سوی دیگر می‌روم. آیا با افتادگی و ناتوانی پیش می‌آیم یا با چهره‌ای رنگ‌پریده و غمگین؟

برداشت: ای مولای من، به من بگو درباره لیلی چه خبر است، اما امیدوار نباش، چرا که این شب باردار است (پر از احساس و عشق).

برداشت: ما در حیرت و شگفتی به سر می‌بریم و از خداوند طلب آمرزش و پاکی می‌کنیم.