غزل شمارهٔ ۳۱۸۱

برداشت: اگر دوستانم هم مرا نادیده بگیرند، من به آن‌ها بی‌توجهی نمی‌کنم؛ زیرا قهوه بخشی از من است و توبه حالتی از وجود من نیست.

برداشت: ریحان در ظرف سفالی فراوان است، آیا می‌دانی آن جام سفالی کجاست؟ آن که بوی خوش ریحان می‌دهد.

برداشت: اگر آن را با خون مخلوط کنی، چشمانم که اشک می‌ریزند، بیشتر از این رنگ سرخ و دلنواز می‌شوند.

برداشت: در مجالس سلیمانی، زیباترین دختران به صف ایستاده‌اند و با صدای نرم و دلنشین خود که مانند آواز مرغی خوش‌خوان است، آهنگی زیبا را می‌نوازند.

برداشت: ای یوسف، اگر برادرم نبود، چه بیماری‌هایی که درمان می‌شدند، اما اکنون غم‌های من را درمان نمی‌کنند.

برداشت: گوش خود را به خوبی بشنو و یاد بگیر، مانند یک دانش‌آموز کوچک. این‌گونه است که می‌توانی مردان باتجربه را در دنیای پر از چالش و تردید به حرکت درآوری.

برداشت: من به سمت وصل تو گرایش پیدا کرده‌ام، آیا آن دوری نخستین دیگر به کجا رفته است؟ این نظر دوم کجاست؟