غزل شمارهٔ ۳۱۸۰

برداشت: ای دوستان! ای دوستان! مرا در پیش محبوبم راهنمایی کنید و بگویید که دردهای من بر من چیره شده و مرا بی‌تاب کرده است.

برداشت: دنبال کسی هستم که به من احساس زندگی دهد، همچنان که طوفان بر من می‌بارد، غم و اندوه بر سرم سنگینی می‌کند.

برداشت: بگو: «ای سرور من، آیا نگاه به دنیا مسبب بحث و جدل نیست؟ نگاهت مانند نگاهی است که جان دوباره‌ای به من می‌بخشد، زمانی که باران‌های زندگی بر من ببارند.»

برداشت: ای دل، ای دل، از دل من این افکار را دور کن، زیرا من با این اندیشه، دل در دستان امواج دریا سپرده‌ام.

برداشت: عشق به من می‌گوید: چرا نمی‌روی تا او را ببینی؟ وقتی ملاقاتش برایت شادی به ارمغان می‌آورد، چرا باز هم انتظار می‌کشی؟

برداشت: ای دوستان، خبر آن کارفرما را به من برسانید که من خیلی از کار خسته شده‌ام، لطفاً کاری برایم بکنید.

برداشت: ای ساقی، به شادابی روح من بپاش، و مرا از اشتیاقم رها کن. چیزی جز تصویر محبوبم برای ما باقی نگذار.

برداشت: ای همدم عزیز، لطفاً امانت خود را به من بسپارید؛ چرا که در حال مستی هستم و نمی‌دانم به کجا بروم، اما زیبایی تو راه را روشن می‌کند.

برداشت: بنوت بر نیکی و شکرگزاری، و از ما افکار خاکی نگذار؛ اگر این موضوع فقط دنیوی است، پس در چه دردسری غرق شویم؟

برداشت: در اینجا گوینده از دلتنگی و حسرت یاد می‌کند. او به کسی اشاره دارد که در کوی او دراز کشیده و به خاک سپرده شده است. همچنین، به سرمه و بینایی اشاره می‌کند، که نمادی از زیبایی و عشق است. به‌طور کلی، احساس افسوس و آرزوی وصال در این متن مشهود است.

برداشت: ای ساقی بخشنده، می را به ما بده! چرا که نمی‌دانیم کجا می‌رویم و چه بر سرمان می‌آید.

برداشت: دوست من، به من خبر بده که حال دل را می‌دانم، که تو در راه تفکر، رقبای خود را به خوبی زیر نظر داری.

برداشت: ای روح! با نغمه‌ها و صدای خوش، دل را شاد می‌کنی و با آهنگ‌های لطیف، احساسات را به اوج می‌رسانی. آواز تو همچون صفای کارخوان است.

برداشت: در هر روز کسانی از محله‌های پایین‌تر وارد محله‌ی ما می‌شوند و از آن‌ها یکی با نواختن ساز خاصی توجه به خود جلب می‌کند.

برداشت: تبریز و صفا، شمس‌الدین و مولا، همگی نشان‌دهنده‌ی بزرگی و مقام والای شخصیت‌هایی هستند که به نوعی در ارتباط با یکدیگرند و هر کدام نمایانگر مقام و منزلتی در میان خود و در جامعه هستند. این اشخاص به عنوان سروران و بزرگانی در میان مردم شناخته می‌شوند و احترام و محبت خاصی را از سوی دیگران جلب کرده‌اند.

برداشت: در این بیت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که برقراری ارتباط و گفتگو به زبان فارسی برای او اهمیت دارد. او بیان می‌کند که اگر شرطی برای برقراری ارتباط وجود نداشته باشد، لذت و شیرینی در تنهایی به معنای واقعی خود احساس نمی‌شود. در واقع، شیرینی زندگی و ارتباطات انسانی تنها زمانی به وجود می‌آید که ما بتوانیم به راحتی با یکدیگر صحبت کنیم و احساسات خود را به اشتراک بگذاریم.