غزل شمارهٔ ۳۱۷۸

برداشت: ای دل و ای چشم و ای روشنی، در درون من تغییرات جدیدی به وجود می‌آوری.

برداشت: تو در هر لحظه، چهره‌ای جدید از خودت را نمایان می‌کنی، در حالی که در پشت پرده‌های مختلف، همواره وجود داری.

برداشت: به‌گونه‌ای خود را بپوشان که با فعل و رفتار خود، غفلت را از چشمانت دور کنی.

برداشت: شب است و من تنها نشسته‌ام، چراغی روشن در کنارم که جانم را به تماشا کشیده است. آیا تو شعله‌ای زنده هستی یا تنها ماده‌ای خاموش و بی‌روح؟

برداشت: بدون من و تو، هر دو در همیم، هر دو جان منی. تو آنی که من هستم، یا من هستی.

برداشت: من از صدای خوش تو و لطافت وجودت لذت می‌برم، زیرا تو برای من تجسم وجود و حیات هستی.

برداشت: اگر بدنم و دل و روح من شاد باشد، می‌دانم که تو در آن وجود داری.

برداشت: چرا نباید تازگی و freshness را از تو بگیرم؟ زیرا تو نماد تازگی همچون سرو، گل و سوسن هستی.

برداشت: چرا از تو نور و روشنی نگیریم؟ چرا که تو روشنی بخش هر خانه و هر روزنه‌ای هستی.

برداشت: چرا از تو کمک نخواهم؟ چرا که تو قدرتی همچون سنگ و آهن داری.