غزل شمارهٔ ۳۱۷۶

برداشت: من با آن جواهری که در دل دارم، آشتی کردم، و همچنین با آن ماه گردی که در آسمان می‌درخشد، صلح و دوستی برقرار نموده‌ام.

برداشت: خمره‌ای که پر از سرکه بود، از شکر خواست که با هم به صلح برسند. شکر هم این درخواست را قبول کرد و رابطه‌ای آشتی‌جویانه برقرار کردند.

برداشت: صلح و درگیری ناشی از جذبه الهی است، نه بر اساس تصمیم من؛ بلکه این وضعیت به خاطر سر آشتی و دوستی است.

برداشت: ناگهان مسیحا به آسمان رفت و با فرشتگان، انسان‌ها را به صلح و آرامش دعوت کرد.

برداشت: ای آسمان، اگر تو لطف کنی و دوباره به مسیح من نزدیک شوی، می‌توانیم آشتی کنیم.

برداشت: عشق و جذبهٔ او باعث شده که چیزی که هیچ بود، به وجود آید و در این بین، نگاه او هم به نوعی به صلح و آشتی می‌انجامد.

برداشت: پادشاه، خواسته‌اش که همان آشتی و صلح است، بر زمین و آسمان تأثیر گذاشته و باعث ایجاد صلح و آرامش در همه جا شده است.

برداشت: زمانه، مانند دایه‌ای است که از این زمین محافظت می‌کند و حالا دو نشانه آسمانی، یعنی ثور و اسد، به توافق رسیده‌اند.

برداشت: به آرامی بیا و بدان که اکنون زمان آشتی و صلح فرا رسیده است و دیگر نیازی به جنگ و دعوا نیست.

برداشت: دیگر بس کن، این صبح و روز من دائمی نخواهد بود و من نیازی به وسیله‌ای برای آشتی ندارم.